Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

Μεταπτυχιακά Χρόνια - KTH, Royal Institute of Technology, Stockholm - Part III


Κατά τη διάρκεια του Μεταπτυχιακού μου, η δομή της κάθε ημέρας μου μου ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Ξυπνούσα το πρωί στο όμορφο σπιτάκι στην περιοχή του Rinkeby (όπου μετακόμισα μετά τη Solna), έκανα ένα μπάνιο, έπλενα μούτρα, δόντια κι αυτιά, κι ύστερα ετοίμαζα ένα όμορφο πρωινό. Το πρωινό περιελάμβανε κορν φλέικς με ξινό γιαουρτόγαλα (μετά από χρονιά ήρθε στην Ελλάδα ως Κεφίρ), σάντουιτς με φθηνό ψαγμένο αλλαντικό από Πακιστανικό μαγαζί και ένα Smoothie, το οποίο δεν είχα ιδέα τι περιείχε αλλά ήταν τέλειο (αυτά μόνο στη Σουηδία τα βρίσκεις).
Πρωί πρωί λοιπόν, ξεκινούσα για το KTH. Μεταξύ Rinkeby και KTH, υπήρχε ένα δάσος, το οποίο διέσχιζα καθημερινά, μία πανέμορφη διαδρομή. Μετά από χρόνια που ξαναβρέθηκα στη Σουηδία για ένα project με τη Siemens, στον ελεύθερο μου χρόνο, πήγα και διέσχισα ξανά εκείνη την διαδρομή. Είναι σχεδόν σίγουρο, πως θα το πράξω ξανά και στο μέλλον.

Μέχρι το μεσημέρι, οι ώρες μου ήταν γεμάτες με Θεωρίες κι Εργαστήρια, αρκετά με θέματα απαιτητικά αλλά άκρως ενδιαφέροντα. Στη συνέχεια, ένα φθηνό γεύμα με ληγμένες πίτσες (που κόστιζαν 1 ευρώ στο σουπερμάρκετ), και σαλάτα (για το υγιεινό του θέματος), και ανάπαυση στο Grouprooms του πολυτεχνείου. Τo ΚΤΗ είχε φοβερές εγκαταστάσεις, όπου μπορούσες να περάσεις ολόκληρο το 24ωρο, χωρίς να χρειαστεί να πας σπίτι. Συνήθως δεν επέστρεφα σπίτι, αλλά μαζί με τους συμφοιτητές μου, καταλαμβάναμε ένα Grouproom, απλώναμε τα laptops και συνεχίζαμε τη σκληρή εργασία. Ώρες ώρες, για διάλειμμα μπορεί να παρακολουθούσαμε καμία ταινία, ή να παίζαμε κάποιο LAN game, ή ακόμη και να πιάναμε την κουβέντα. Οι συνηθισμένες ώρες επιστροφής ήταν κατά τις 11 ή 12 το βράδυ, όπου άραζα στο ζεστό σπιτάκι μου, και είτε έπαιζα κάποιο videoπαιχνίδι, είτε έβλεπα κάποια ταινία.

Είμαι σίγουρος πως όποιος έχει σπουδάσει στο εξωτερικό, τα παραπάνω μοιάζουν κάπως τετριμμένα, ίσως και βαρετά. Δεν μπορεί να είναι πιο μακρυά από την αλήθεια, η εμπειρία του Μεταπτυχιακού μου στη Στοκχόλμη ήταν απίστευτη, γιατί μέσα σε όλη την ρουτίνα σπουδών που έζησα, είχα την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα στους παρακάτω απίστευτους τύπους, με τους οποίους πέρα από τις σπουδές μοιραστήκαμε κι άλλες δραστηριότητες (αθλητικές δραστηριότητες, εξόδους, εκδρομές, κ.α), αλλά κακά τα ψέμματα, στην Στοκχόλμη βρεθήκαμε για να σπουδάσουμε και this is wat wi did:


  •  Ritesh (Ινδός - Φοιτητής), ο συνεργάτης μου στα εργαστήρια, καλός μου φίλος κι αδελφός. Ο ιδανικός άνθρωπος για ενημέρωση για το που θα βρεις τα πιο φθηνά προϊόντα, πάντα έτοιμος για χαβαλέ κι αστεία. Ξεπέρασε τα όρια και δημιούργησε μεγάλο χάος, όταν έκανε διάφορες πλάκες με ένα software όπου μπορούσε να δημιουργήσει ζεύξη μεταξύ δύο διαφορετικών τηλεφωνικών αριθμών, αλλά όσοι ποιος ήταν υπεύθυνος δεν τον "καρφώσαμε". Ειδίκευση στα Analog Electronics, όπου κάνει μεγάλη καριέρα σε Semiconductors εταιρείες στη Γερμανία. Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για την πρόσκληση που μου έστειλε για το γάμο του, αλλά όπως συνηθίζω δεν πήγα.
  • Vitali (Ουκρανός - φοιτητής), το δεύτερο μέλος στην ομάδα μου, που κέρδισε τον Innovation διαγωνισμό που διοργάνωσε η Freescale. Κανονικό ντερέκι, θα μπορούσε να κάνει καριέρα ως μπράβος, στην Ουκρανική μαφία, όμως κατά βάθος ήταν ιδιαίτερα κάλο κι ευγενικό παιδί. Είχε τεράστιο κόλλημα κι αγάπη με την Αγγλία, κάτι που ποτέ δεν κατανόησα (έλεος με τους βρομύλους). Ακολούθησε καριέρα στην περιοχή του Analog Filter Design στην Ουκρανική Melex.
  • Henrik (Νορβηγός - Φοιτητής), μεθοδικός, ήρεμος, και πάντα η φωνή της λογικής στην όμορφη παρέα μας. Ο ένας από τους 2 πρώην συμφοιτητές μου, που κατάφερα να ξανασυναντηθώ μετά από χρόνια, όταν βρέθηκα στο Όσλο για ένα συνέδριο. Μεγαλειώδη καριέρα στην Texas Instruments ως Embedded Systems Engineer.
  • Zhtao (Κινέζος - Φοιτητής), ο μοναδικός Κινέζος, από τους 30 που είχαμε στο πρόγραμμα μας, που έκανε παρέα με μη Κινέζους. Και σίγουρα εκείνος που μπορούσε να μιλήσει σωστά Αγγλικά. Εξαιρετικό παιδί, με αξιοπρόσεκτη παιδεία κι ευρυμάθεια. Το τρίτο μέλος της ομάδας μου, που κέρδισε στον διαγωνισμό της Freescale. Κανονίσαμε να με επισκεφθεί στην Αθήνα, αλλά δυστυχώς η πτήση ήταν μέσω Ζυρίχης κι υπήρξαν προβλήματα στη Visa του (μιλάμε για υπέροχο κόσμο στον οποίο ζούμε) και δεν τα καταφέραμε. Έχω χάσει τα ίχνη του, αλλά είμαι σίγουρος ότι όπου κι αν βρίσκεται θα προοδεύει.
  • Adeel (Πακιστάν - Φοιτητής), ένα σαμιαμίδι με φοβερές ικανότητες. Εξαιρετικό παιδί, με ατελείωτο κέφι και πολύ όρεξη για έρευνα. Ανάμεσα στις κλίκες που δημιουργήθηκαν, ήταν ο μόνος που παρέμεινε συμπαθείς σε όλους. Συνέχισε σε διδακτορική διατριβή στο ΚΤΗ, αλλά έχω χάσει και τα δικά του ίχνη.
  • Oguz (Τούρκος - Φοιτητής), γείτονας, φίλος, αδελφός. Πέρα από τις ατελείωτες ώρες που περάσαμε μαζί, στο ASIC Design, περάσαμε κι ατελείωτες ώρες χλευάζοντας όλους τους συμπατριώτες μας, που γεννιούνται και πεθαίνουν με την αιώνια έχθρα μέσα τους. Εξαιρετική καριέρα σε semiconductor εταιρείες στην Αγγλία.
  • David (Κολομβιανός - Φοιτητής). Ο Drugdealer όπως τον αποκαλούσαμε για ευνόητους λόγους. Αποτέλεσε τον "αντίπαλό" μου στην παρουσίαση της Διπλωματικής μου, όπου έπρεπε να αντιμετωπίσω τις ερωτήσεις τους (οι οποίες δεν ήταν καθόλου στημένες). Με εκπληκτικές ικανότητες πάνω στα Embedded Operating Systems, έχω χάσει τα ίχνη του.
  • Elena (Ρωσίδα - Καθηγήτρια), η supervisor μου στη Διπλωματική και μέντορας μου. Την ευχαριστώ ιδιαίτερα που με έπεισε να ακολουθήσω ακαδημαϊκή κατεύθυνση όσον αφορά τη Διπλωματική μου, αφού χάριν στη συμβουλή της πέτυχα την πρώτη μου Δημοσίευση σε IEEE conference και πήρα υποτροφία από το KTH για να πάω στο Όσλο να την παρουσιάσω, γεγονός σταθμός στην ακαδημαϊκή μου πορεία. 

Με περίσσειά υπερηφάνεια αποσπάσματα από emails που έλαβα από την Elena:
 - ... Congratulations! So far, the only master student of mine who got a paper out of his thesis was Maxim... (τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε)
- ... It is good to hear from you! I have good memories about having you as a master student. You were definitely the most independent one I ever had...

Αναμφισβήτητα, παραλείπω αρκετούς, συμφοιτητές και καθηγητές, αλλά κάλυψα τους πιο βασικούς. Διόλου τυχαίο πως δεν συμπεριέλαβα κανέναν Έλληνα...

Ολυμπιακός Πειραιώς - Ανασκόπηση - 1997






Τίτλοι:

  • Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ανδρών
  • Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
  • Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
  • Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
  • Πρωτάθλημα Ευρώπης Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
  • Κύπελλο Πετοσφαίρισης Ανδρών
  • Κύπελλο Υδατοσφαίρισης Ανδρών
  • Σούπερ Καπ Υδατοσφαίρισης Ανδρών
Αποσπάσματα:
  • Στιγμιότυπα από το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Α' γύρος
  • Στιγμιότυπα από το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Β' γύρος
  • Τελικός Πρωταθλητριών Ευρώπης Καλαθοσφαίρισης, Ολυμπιακός - Barcelona

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

Μεταπτυχιακά Χρόνια - KTH, Royal Institute of Technology, Stockholm - Part II


Ήταν Αύγουστος, και στην Στοκχόλμη ξημέρωνε από τις 4 το πρωί. Παρά το γεγονός ότι ήμουν ψόφιος από την κούραση, με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου να χαϊδεύουν το πρόσωπό μου, σηκώθηκα για τη μεγάλη περιπέτεια. Η περιπέτειά μου περιελάμβανε χαμηλό μπάτζετ, οπότε για να εξοικονομήσω χρήματα ακολούθησα τα παρακάτω βήματα:

 - έτρωγα ένα πολύ καλό πρωινό στο hostel, το οποίο ούτως ή άλλως συμπεριλαμβανόταν στην τιμή της διαμονής.
 - πήγαινα παντού με τα πόδια, έτσι γνώρισα τη Στοκχόλμη αρκετά καλά.
 - δεν έκανα κανένα περιττό έξοδο.

Το πρόβλημα αναζήτησης στέγης δεν ήταν τόσο απλό. Για να μπορέσω να ενοικιάσω κάποιο σπίτι, έπρεπε να εγγραφώ σε μία κρατική ιστοσελίδα, και κάθε ημέρα λάμβανα ένα credit. Κάθε εβδομάδα, στην ιστοσελίδα δημοσιεύονταν 5-6 σπίτια διαθέσιμα προς ενοικίαση, και γινόταν ένα είδος πλειστηριασμού. Εκείνος που είχε τα περισσότερα credits, έπαιρνε το σπίτι. Δυστυχώς τα credits μου ήταν τραγικά λίγα, και δεν είχα πολλές ελπίδες να κερδίσω σε κάποια δημοπρασία. Η μόνη μου λύση ήταν η μαύρη υπενοικίαση. Την χαρακτηρίζω "μαύρη" διότι ήταν παράνομη, και σε μία χώρα που όλα λειτουργούν όπως πρέπει, αποφάσισα να πάω στο μόνο μέρος που θα μπορούσα να κάνω την μπαγαποντιά, στην Ελληνική Πρεσβεία.

Στην Ελληνική Πρεσβεία της Σουηδίας, εργάζονταν Έλληνες Δημόσιοι Υπάλληλοι, οι οποίοι διατηρούσαν όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά. Κοινώς, κάτι τεμπελχανάδες που βαριόντουσαν να ολοκληρώσουν μία πρόταση. Δεν ήμασταν πολλοί που περιμέναμε να εξυπηρετηθούμε, ένας χοντρός καραφλός τεράστιος τύπος που κρατούσε μία νταμιτζάνα (μάλλον με λάδι), μία ατυχήσασα θείτσα, κι εγώ. Μετά τον Νταμιτζάνα, πλησίασα τον υπάλληλο και του ανάλυσα το πρόβλημα. Η απάντησή του ήταν αποκαρδιωτική: "Παλικάρι μου, μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω, αλλά ατύχησες... (πάρε το αεροπλάνο και γύρνα πίσω)". Ομολογώ πως είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου στην Πρεσβεία, ήταν το τελευταίο μου χαρτί. Το Πολυτεχνείο με είχε στην αναμονή, για το κρατικό σύστημα ενοικίασης θα έπρεπε να περιμένω να αποκτήσω credits, είχα περιορισμένα χρήματα, ήμουν σε απόγνωση. Κι εκεί άκουσα την όμορφη φωνή της ατυχήσασας κυριούλας "αν θέλετε, περιμένετε λίγο, μάλλον έχω κάτι που θα σας ενδιαφέρει".

Ξάπλαρα στον καναπέ αναμονή της Πρεσβείας και περίμενα υπομονετικά την ατυχήσασα θείτσα να εξυπηρετηθεί από τον υπάλληλο. Από ότι κατάλαβα, είχε κάτι κτήματα στον Έβρο και κάποιο συγγενής της, της τα καταπατούσε και προσπαθούσε να βρει τρόπο να τον κυνηγήσει δικαστικά, καθημερινές ιστορίες. Όταν τελείωσε το δράμα της, φύγαμε μαζί από την Πρεσβεία. Της εξήγησα συνοπτικά την περίπτωσή μου, αλλά πριν αρχίσει να μου αναλύει την βοήθεια που μπορεί να μου προσφέρει, ξεκίνησε να μου εξιστορεί το προσωπικό της δράμα. Ήταν παντρεμένη στη Στοκχόλμη με έναν Έλληνα, αλλά εκείνος την παράτησε για να πάει με μία Σουηδέζα και της φόρτωσε και τα παιδιά. Η ατυχήσασα θείτσα ζούσε πολλά δράματα ταυτόγχρονα, κλέφτες συγγενείς, άπιστος πρώην σύζυγος, παιδιά βάσανο, καθημερινές ιστορίες. Στωικά άκουσα κι αυτό το δράμα, ενώ παράλληλα προσπάθησα να συμπονέσω. Η υπομονή/συμπόνοια μου ανταμείφθηκε. Μου έδωσε το τηλέφωνο, ενός Έλληνα Μηχανοδηγού κομμουνιστή, που ζούσε στην Στοκχόλμη, για τον οποίο μου εγγυήθηκε πως θα με βοηθούσε. Κι έτσι έγινε.

Προσπάθησα να καλέσω τον Μηχανοδηγό κομμουνιστή, την ίδια μέρα. Μετά από πολλές προσπάθειες, κατάφερα να τον πετύχω, αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευγενικός και κανονίσαμε συνάντηση για την επόμενη κιόλας ημέρα. Ο κομμουνιστής με κέρασε καφέ και μία νοστιμότατη Σουηδική πίτα, κι ύστερα περάσαμε στην τηλεφωνική αναζήτηση μελλοντικού σπιτονοικοκύρη. Μου ξεκαθάρισε, πως αν δεν βρίσκαμε κάποιο σπίτι, προσφερόταν να με φιλοξενήσει. Ομολογώ πως ο Μηχανοδηγός κομμουνιστής, υπήρξε ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου, και λυπάμαι πως η επαφή μου μαζί του, διήρκεσε μόνο 2 ώρες, εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό. Μέσα σε αυτές τις 2 ώρες, μου κανόνισε ραντεβού με κάποιον γνωστό του, ο οποίος μπορούσε να μου ενοικιάσει το σπίτι του, για 2 μήνες, μέχρι να μπορέσω να βρω κάτι πιο μόνιμο. Κι έτσι έγινε, στο πανέμορφο προάστιο Solna, υπήρξε η πρώτη μου κατοικία στην Στοκχόλμη.

Οι μέρες έναρξης του Μεταπτυχιακού προγράμματος, πλησίαζαν. Είχα εξοικειωθεί αρκετά με τη Σουηδία και τους ρυθμούς της, είχα αποχτήσει Σουηδικό νούμερο για το κινητό τηλέφωνο, είχα εντοπίσει που βρίσκονται τα φθηνά κεμπατζίδικα, κι από που ψωνίζουν οι Πακιστανοί (για καλύτερες τιμές). Με αγωνία περίμενα για την έναρξη των μαθημάτων.

Στα τέλη του Αυγούστου, το Πολυτεχνείο είχε οργανώσει μία σεμνή τελετή καλωσορίσματος, όλων των αλλοδαπών φοιτητών που συμμετέχουν στα Μεταπτυχιακά προγράμματα. Στο κεντρικό αμφιθέατρο λοιπόν, μαζευτήκαμε κοντά στους 600 φοιτητές από ολόκληρο τον κόσμο. Ανάμεσα στο πλήθος των φοιτητών υπήρχαν 25 άτομα από Ελλάδα. Όλως τυχαίως, κι οι 25 χωρίς να γνωριζόμαστε μεταξύ μας, είχαμε αποφασίσει να καθίσουμε στην γαλαρία του αμφιθεάτρου. Βασικά δεν ήταν θέμα τύχης, μάλλον θέμα φυλής. Μία Σουηδέζα από το KTH, ήταν η καλωσορίστρια παρουσιάστρια, όπου με ιδιαίτερη χαρά ξεκίνησε να ανακοινώνει τις στατιστικές πληροφορίες για την προέλευση των φοιτητών.

Στο αμφιθέατρο υπήρχαν 300 Κινέζοι, οι οποίοι είχαν την τιμητική τους. Με απόλυτη ησυχία τριακόσια χέρια υψώθηκαν, όταν τους ζητήθηκε να παρουσιαστούν. Το ίδιο αθόρυβα κατέβασαν τα χέρια τους, λες κι επικρατούσε νεκρική σιγή. Ακολούθησαν οι Ινδοπακιστανομπαγκλαντέζοι, οι οποίοι αριθμούσαν περί τους 80. Το πρόβλημα με δαύτους, δεν είναι ότι απλά ανέχονται τον ρατσισμό των Ευρωπαίων. Το πρόβλημα είναι πως, ώρες ώρες δεν καταλαβαίνουν καν, πότε τους φέρονται ρατσιστικά. Η ομαδοποίηση 3 τεραστίων χωρών, στις οποίες η Σουηδία φαντάζει σαν κάποιο χωριουδάκι, ήταν απαράδεχτη. Σαν καλοί κι υπάκουοι Ινδοπακιστανομπαγκλαντέζοι, σήκωσαν τα χέρια, χαμογελώντας ο ένας στον άλλον για την τιμή που τους έκαναν. Ήταν παράξενο πως η τρίτη χώρα σε αριθμό φοιτητών, ήταν η Ελλάδα. Δεν το περίμενε κανείς. Με το που εκφώνησε η καλωσορίστρα, τη λέξη Greece, στο αμφιθέατρο έγινε της πόπης. Από τη γαλαρία, εκκωφαντικές φωνές και χειροκροτήματα, κραυγές νίκης, με αποκορύφωμα την ιαχή που ξεφώνισε κάποιος συνΈλληνας "τη σημαία της Κωνσταντινούπολης σηκώστε ψηλά"...

Ακολούθησαν κι άλλες χώρες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική κι Αμερική και το γλέντι έλαβε τέλος. Από την επόμενη ημέρα, ξεκινούσαν τα μαθήματα.

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013

The National Wax Museum Plus


Τρία πράγματα που αποκόμισα από την επίσκεψή μου στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων στο Δουβλίνο:

  • Το επισκέφθηκα με σκοπό να συλλέξω φωτογραφικό υλικό για το blog. Δεν το ευχαριστήθηκα όσο ήθελα, πρέπει να ξαναπάω.
  • Όταν έχω σκοπό να βγάλω φωτογραφίες, πρέπει να ελέγχω τα επίπεδα μπαταρίας της φωτογραφικής μου.
  • Το κινητό μου, βγάζει απαίσιες φωτογραφίες (τις οποίες όμως δημοσιεύω, αφού δεν έχω κάτι πιο αξιόλογο). Πολλές φωτογραφίες αναγκάστηκα να τις διαγράψω.
Υ.Γ Στο παιχνίδι με τις λογικές πύλες, έσκισα. 10 στα 10, και πρόλαβα να τραβήξει ο φακός μου το σκορ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liffey River

Κάθε πρωτεύουσα που σέβεται τους ανθρώπους που ζουν εκεί, πρέπει να έχει έναν ποταμό.