Πειραιάς

Αν και γέννημα θρέμα του ανυπέρβλητου Ν. Ηρακλείου, τα γονίδια μου προέρχονται από το ομορφότερο, το χιλιοτραγουδισμένο, το πολυδοξασμένο, το ‘όσο κι αν ψάξω..’, παγκοσμίως γνωστό λιμάνι. Τον Πειραιά!!!

Ο Πειραιά αποτελεί το κόσμημα του νομού Αττικής, μία ζωγραφιά στο γκρίζο τοπίο της υπόλοιπης Αθήνας, η μελωδία της ευτυχίας στην παραφωνία της Ελλάδας. Στις ιστορικές γειτονιές, περιμετρικά στο λιμάνι, στο Χατζηκυριάκειο, στα Ταμπούρια, στους γύρω δήμους που αποπνέουν και εκείνοι τη μαγεία του λιμανιού, στη Νίκαια, στον Κορυδαλλό, στο Κερατσίνι, στο Μοσχάτο, … και τόσα άλλα μέρη. Μία Σαββατιάτικη παραλιακή βόλτα από την Πειραική μέχρι το ΣΕΦ αναζωγονεί και γεμίζει ζωή και αισιοδοξία, αποτελεί ίαση στις μεγάλες απογοητεύσεις της ζωής, είναι η εμπειρία που θα πρέπει να ζήσει κάθε άνθρωπος.

Οι άνθρωποι του Πειραιά ενσαρκώνουν τον αγνό βιοπαλαιστή Έλληνα. Η ζωή τους χαρακτηρίζεται από τη φτώχια και τις κακουχίες, εργάτες, πρωλετάριοι, δίχως μεγάλα όνειρα και ελπίδες, βιώνουν την καθημερινότητα δίνοντας την πρέπουσα αξία στις μικρές καθημερινές χαρές της ζωής. Οι Πειραιώτες είναι σκληροί αλλά τίμιοι, με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης αφού από πολύ μικρές ηλικίες βγαίνουν στη βιοπάλη. Ο λόγος τους έχει αξία, και έννοιες όπως ‘υποκρισία’ ή ‘αθέτηση υπόσχεσης’ είναι άγνωστες. Γνωρίζουν πως ποτέ δεν θα μπουν στα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας και μόρφωσης, μια ζωή θα υπομένουν το ζυγό του βιομηχανικού καπιταλισμού, αλλά με υπερήφανο βλέμμα τα μονίμως μουντζουρωμένα προσωπά τους χαμογέλούν. Ένας Πειραιώτης, πάντοτε κρύβει μέσα του την ελπίδα.

Το καμάρι του λιμανιού, η ομάδα του Ολυμπιακού, η ερυθρόλευκη αρμάδα, ο σύλλογος που δίδαξε σε παγκόσμιο επίπεδο πως στον αθλητισμό μετράει η ψυχή, ο τσαμπουκάς και η θέληση για νίκη, που έσπασε κάθε οικονομικό κατεστημένο και ταπείνωσε τα ψεύτικα αθλητικά δημιουργήματα των πολυεθνικών, ο αιώνιος Θρύλος! Η αγαπημένη ομάδα κάθε υγιούς φιλάθλου, αποτελούμενη πάντα από αγνούς αθλητές ντυμένους στα ερθυθρόλευκα, έχοντας τον αιώνιο έφηβο στο στήθος, μαχητές της ζωής, έχουν δοξάσει το όνομα του Πειραιά στα πέρατα της οικουμένης. Δεν είναι τυχαίο, ότι το ποδοσφαιρικό γήπεδο φέρει το όνομα του μεγαλύτερου επαναστάτη/αγωνιστή, Γεώργιος Καραισκάκης, όνομα βαρύ σαν ιστορία.

Μία βόλτα στις γειτονιές της Νίκαιας και του Κορυδαλλού, είναι ζωντανή εμπειρία της έννοιας ‘αυθεντικότητα’. Ελάχιστα αυτοκίνητα, κόσμος απηλλαγμένος από τις ανούσιες τεχνολογικές εξελίξεις, χαρούμενες φωνές παιδιών που τρέχουν ξυπόλητα, δίχως να έχουν τα απαραίτητα αγαθά του πολιτισμού και της κοινωνίας, αλλά με τόσο δίψα και πάθος για τη ζωή. Οι γυναίκες της γειτονιάς, περήφανες Πειραιώτισες, κρατώντας ένα ταψι με φρεσκομαγειρεμένο ταπεινό φαγητό, καλούν στο μεσημεριανό γεύμα τους γείτονες και φίλους, στα φτωχικά τραπέζια, στους χωμάτινους δρόμους της συνοικίας. Ο ευλογημένος τόπος του Πειραιά έχει επιβιώσει μέσα στα δύσκολα χρόνια, γιατί υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, ενωμένοι σαν γροθιά πορεύονται μέσα στους αιώνες, έχοντας σαν πολύτιμη κληρονομιά τη φτώχολογιά, το γιαπί το πυλοφόρι…

Δάκρυα κυλούν στο προσωπό μου, στις αναμνήσεις που έχω από τον Πειραιά. Εκεί σπούδασα, εργάστηκα, έκανα πραγματικούς φίλους, αγάπησα, περπάτησα, έζησα. Η Μελίνα τα είπε όλα σε λίγους στίχους…

Υ.Γ. Τα τελευταία 13 χρόνια, διατηρώ την παράδοση (εκτός από τις χρονιές που ήμουν στο εξωτερικό), πρωί πρωί την Κυριακή του Πάσχα παίρνω το τραίνο από το σταθμό του Ν. Ηρακλείου, κατεβαίνω στην Ομόνοια όπου παίρνω το Τρόλλευ 21, κατεβαίνω στο τέρμα στη Νίκαια, στην πλατεία του Αγ. Νικολάου, ανάβω ένα κερί και προσκυνώ στο Ναό, αγοράζω ένα μίλκο και μία τυρόπιτα από τον γωνιακό φούρνο απέναντι από την Εκκλησία, κάνω μία βόλτα στις αυθεντικές γύρω γειτονιές, μυρίζω το αρνί που ψήνετε, ακούω τα γέλια και τις μουσικές των Νικαιωτών, αναζωγονώ τα Πειραιώτικα γονιδιά μου.

Beautiful Night - Demo Version

Demo version του κομματιού Beautiful Night, το οποίο ηχογραφήθηκε σε live εκτέλεση στο studio - δωμάτιο μου.

Κιθάρα και φωνητικά από εμένα.

Το κομμάτι είναι μελοποίηση ενός σουρεαλιστικού ποιήματος που είχα γράψει στο παρελθόν. Η μουσική διακατέχεται από punk αισθητική με έμφαση σε απλοικές μπασογραμμές όπως πρωτομεφανίστηκε στο punk κίνημα, ενώ progressive rock πινελιές διανθίζουν ευχάριστα το μουσικό θέμα του κομματιού.

Ταινίες Τρόμου

Είμαι fan ταινιών τρόμου ανεξαρτήτου είδους και ποιότητας. Τρόμος, σπλατεριές, κοριτσάκια μπαμπούλες, έντερα και κεφάλια, όλα τα ωραία. Την τελευταία δεκατία έχει γίνει πολύ καλή παραγωγή σε ταινίες blockbuster, και παρουσιάζω ένα mainstream top ten.

1. The Ring

Το κορυφαίο ιαπωνικό θρίλερ, βασισμένο στον πρωτόγονο τρόμο που νιώθει κάθε άνθρωπος απέναντι σε μία οθόνη. Επίσης οι Ιάπωνες δημιούργησαν μία από τις πιο τρομακτικές φιγούρες του κινηματογράφου. Το κοριτσάκι - δαιμονάκι.

Συνολικά υπάρχουν 6 ταινίες, 4 ιαπωνικές και 2 αμερικάνικες. Τα remake που έκανε το hollywood διατηρούν εξίσου υψηλό επίπεδο.

- 1998 Ring

- 1998 Spiral

- 1999 Ring 2

- 2000 Ring 0 Birthday

- 2002 The Ring

- 2005 The Ring 2

2. The Grudge

Ένα ακόμη ιαπωνικό θρίλερ. Αυτή η σειρά ταινιών δεν έχει σενάριο, ούτε το έχει ανάγκη. Στηρίζετε κυρίως σε μία διαρκή ατμόσφαιρα τρόμου που καθηλώνει τον θεατή. Το γεγονός ότι το σενάριο μπορεί να γραφτεί σε μία εβδομάδα, είναι πολύ εύκολο να γυριστούν συνέχειες, οπότε ήδη μετράμε 9 ταινίες (6 ιαπωνικές και 3 αμερικάνικες) και ετοιμάζουν στο Hollywood τη 10η.

- 2000 Ju on

- 2002 Ju on 2

- 2003 Ju on The Grudge

- 2003 Ju on The Grudge 2

- 2004 The Grudge

- 2006 The Grudge 2

- 2009 The Grudge 3

- 2009 Ju on White Ghost

- 2009 Ju on Black Ghost

3. The Exorcism of Emily Rose

Η συγκεκριμένη ταινία είναι σοβαρή. Είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα τα οποία αξίζει κανείς να ψάξει στο διαδίκτυο. Το μεγαλείο της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί φοβερή εμπειρία.

- 2005 The Exorcism of Emily Rose

4. Saw

Ταινία με ψεύτικο splatter, αστείες ερμηνίες, σενάριο που μπάζει από παντού, όμως τόσο εθιστική και υπέροχη. Από τις 8 ταινίες, αντικειμενικά αξίζει μόνο η πρώτη. Δεν έχει όμως καμμία σημασία, προτείνω ανεπιφύλαχτα νυχτερινό μαραθώνιο και των 8 ταινιών.

- 2004 Saw

- 2005 Saw II

- 2006 Saw III

- 2007 Saw IV

- 2008 Saw V

- 2009 Saw VI

- 2010 Saw 3D

5. 1408

Ένα μίνι διήγημα του Stephen King που μεταφέρθηκε σε μία από τις καλύτερες μεταφυσικές ταινίες τρόμου. Ο Cusack που πρωταγωνιστεί αποτελεί εγγύση, όπως και σε κάθε ταινία.

- 2007 1408

6. REC

Δεν περίμενα ποτέ ότι οι Ισπανοί είναι σε θέση να γυρίσουν μία τόσο φοβερή ταινία τρόμου. Κλειστοφοβικό, θρησκευτικές αναφορές, ζόμπι, δοκιμασμένη συνταγή σε φανταστική απόδοση. Αργότερα το έκαναν remake και οι Αμερικάνοι. Έχουν ήδη ανακοινωθεί και 2 ακόμη συνέχειες!

- 2007 [Rec]

- 2008 Quarantine

- 2009 [Rec] 2

7. Paranormal Activity

Η ταινία που όλοι λατρεύουν να μισούν. Φανταστική ταινία θρίλερ η οποία σίγουρα παράχθηκε με 3ψηφιο μπάτζετ δολλαρίων. Έχουν κυκλοφορήσει 3 συνέχειες σταθερής ποιότητας και αναμένουμε και την τέταρτη.

- 2007 Paranormal Activity

- 2009 Paranormal Activity 2

- 2011 Paranormal Activity 3

8. The Strangers

Η καλύτερη ταινία τρόμου που έχω παρακολουθήσει ως τώρα. Αγγίζει την τελειότητα από την αρχή μέχρι το τέλος.

- 2008 The Strangers

9. The Last Exorcism

Στο IMDB (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) βαθμολογείται με 5.7, πράγμα που μου προξένησε μεγάλη έκπληξη. Από τις πιο πρόχειρες ταινίες, με οιωνοί ηθοποιούς και κάποια τραγικά σκηνοθετικά λάθη. Λεπτομέρειες, είχε τη σωστή συνταγή και το αποτέλεσμα μετράει.

- 2010 The Last Exorcism

10. Devil

Αποτελεί το πρώτο μέρος της σειράς ταινιών The Night Chronicles. Ποιοτική ταινία τρόμου, η οποία άρεσε σε όποιον την είδε. Την προτείνω ανεπιφύλαχτα ακόμη και μη fan του είδους.

- 2010 Devil

Υ.Γ. Δεν συμπεριέλαβα το επικό The Ritual, που θα αντικαθιστούσε το Last Exorcism, γιατί προβλήθηκε το 2011.

Η Κρίση στην Ελλάδα

Η κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα του 2012, λανθασμένα χαρακτηρίζεται οικονομική. Όταν σταματήσουμε να έχουμε μονίμως τα λεφτά στο μυαλό μας και δούμε με καθαρό μυαλό τι συμβαίνει θα διαπιστώσουμε πως η κρίση είναι πολιτική, κοινωνική και κρίση αξιών.

Σε μία παγκόσμια επικράτηση του καπιταλισμού, οι Έλληνες (και οι υπόλοιποι λαοί) αναγάγουν τα πάντα σε οικονομικά μέτρα και σταθμά. Ο χρόνος είναι χρήμα, τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται, οι αξίες απέχτησαν τιμή, οι τράπεζες κυβερνούν. Υπάρχει μία υπερεκτίμηση της αξίας που έχει τη χρήμα στη σημερινή εποχή. Τα λεφτά δημιουργήθηκαν για να εκφράσουν την αγοραστική αξία και τίποτε περισσότερο. Δεν υπάρχουν περίπλοκα οικονομικά μοντέλα, δεν υπάρχουν χαοτικά συστήματα διακίνησης χρήματος και το σημαντικότερο, δεν υπάρχει η επιστήμη των οικονομικών. Κάθε οικονομολόγος με ‘και καλά’ πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δίχως ουσιαστικές γνώσεις (πιο πολύ θα τον ωφελούσε να διάβαζε Σκρουτζ Μακ Ντακ), δεν έχει θέση στο δημιουργικό σύνολο, απλά φοράει γραβάτα (καθόλου τυχαίο) και ζει παρασιτικά στην υπόλοιπη κοινωνία.

Ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί το μεγάλο ψέμα της οικονομική κρίσης και να δοθούν οι σίγουρες λύσεις, για να μπορέσει η Ελλάδα να προχωρήσει.

Η κρίση αρχικά είναι πολιτική. Το κλισέ ‘δεν έχουμε άξιους πολιτικούς’ έχει καταντήσει κουραστικό. Το λάθος είναι στη βάση του συστήματος και μπορεί να εντοπιστεί σε μία λέξη. Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α. Η εξουσία προϋποθέτει το νόμο του ισχυρού. Εκλέγουμε κάθε 4 χρόνια (ή όποτε τέλος πάντων) τους Εξουσιαστές. Υπάρχει συμβιβασμός σε αυτό και σταδιακή αποδοχή. Αν συζητήσεις με κάτι καφενόβιους μπαρμπάδες θα αρχίσουν να μιλάνε για ‘ηγέτες’ και άλλες τέτοιες μπούρδες. Σε παλαιότερες πολιτικές συγκεντρώσεις ήταν συχνά τα φαινόμενα προσωπολατρίας πολιτικών: κάτι ανύπαντρες (και ούτε πρόκειται…) σαραντάρες να χορεύουν στη μέση του δρόμου κρατώντας τη φωτογραφία κάποιων κωλόγερων που αργότερα θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε μία πρωτοφανή καταστροφή. Το συμπέρασμα είναι πως έχεις δημοκρατικό πολίτευμα με ένα εκλογικό σώμα που είναι ανίκανο να κάνει χρήση του εκλογικού δικαιώματος, και το επίπεδο βλακείας του λαού αποθεώνεται αναζητώντας τους αυριανούς πολιτικούς – εξουσιαστές.

Η απάντηση στην πολιτική κρίση συνοψίζετε σε μία λέξη. Δ Ι Α Χ Ε Ι Ρ Η Σ Η.

Είναι άτοπο να επιζητούμε την ίαση του εκλογικού σώματος. (βέβαια αν κόβαμε, νησιά, κάτι βλαχοχώρια, κάτι Μακεδονίες και Θράκες, μερικούς ανούσιους δήμους της Αθήνας π.χ. Ν. Ιωνία, μπορεί να είχαμε ένα καλό εκλογικό σώμα…). Η λύση είναι να καταργηθούν οι εκλογές. Και στο ερώτημα, πως θα σχηματίζετε η βουλή και η κυβέρνηση, η απάντηση είναι να μην υπάρχει ούτε βουλή ούτε κυβέρνηση. Ένα κράτος χρειάζεται μία απλή διαχείριση των εγχώριων πόρων. Τα πράματα είναι πολύ απλά. Οι κρατικοί μηχανισμοί δεν απαιτούν καμία πρωτοβουλία. Οι μόνες πρωτοβουλίες που παίρνει ένας σημερινός πολιτικός είναι όταν θέλει να κάνει λαμογιές. Οι περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες θα μπορούσαν να λειτουργούν με αυτοματοποιημένους μηχανισμούς. Σιγά που χρειάζεται μία εφορία την κατηγορίας ΠΕ υπάλληλο για να βάζει πέντε σφραγίδες σε ένα έγγραφο και να βάφει τα νύχια των ποδιών της την υπόλοιπη μέρα. Το 80% των δημόσιων υπηρεσιών θα μπορούσε να λειτουργεί με μηχανήματα εξυπηρέτησης του κοινού. Η δικαστική εξουσία μπορεί χαλαρά να αναληφθεί από υπολογιστικά συστήματα που θα βγάζουν αποφάσεις με βάση τα στοιχεία που έχουν προσκομιστεί. Η αστυνομία καταργείται. Υπάρχει ο στρατός να αναλάβει την επιβολή της τάξης, τον οποίο σήμερα τον απαρτίζουν κάτι κοιλαράδες από το πολύ καθισιό.

Το μοναδικό πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να ληφθεί ο ανθρώπινος παράγοντας είναι το νομοθετικό. Οι νομοθέτες στην ουσία είναι οι διαχειριστές, όχι όμως των κοινών πόρων, αλλά της κοινωνικής τάξης και ευημερίας. Παρόλαυτα το παρόν σκηνικό είναι εύθραυστο αν δεν θέσω στη σωστή βάση και το νομοθετικό πλαίσιο. Δεν θα υπάρχει νόμος οποίος θα έχει πανελλήνια ισχύ. Η χώρα θα χωριστεί σε μικρά τμήματα, τα οποία θα περιλαμβάνουν συγκεκριμένο αριθμό πληθυσμού, ικανό στο να μετέχει σε δημοψηφίσματα χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες (π.χ. οι υπάρχοντες νομοί είναι μία καλή πρώτη κατανομή). Δεν θα ισχύουν στην Αττική οι ίδιοι νόμοι που ισχύουν π.χ. στην Λάρισα, πράγμα λογικό αφού στο ανθρώπινο δυναμικό έχουμε ποιοτικής φύσεως διαφορές. Ένας νόμος θα είναι άμεσα κατακριτέος μέσα από δημοψηφίσματα, οπότε άμεσα θα μπορεί να αποσυρθεί ή να τροποποιηθεί.

Με τις παρούσες αλλαγές, θα ξεπεράσουμε την πολιτική κρίση που μας μαστίζει, θα απαλλαχθούμε από το Εξουσιαστικό μοντέλο, θα περάσουμε στο Διαχειριστικό.

Η κρίση είναι κοινωνική, κυρίως γιατί οι Έλληνες είναι αμόρφωτοι. Μπορεί οι τελευταίες γενιές να έχουν υψηλό ποσοστό πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, όμως παραμένουμε ένα μάτσο αμόρφωτοι. Δεν γνωρίζουμε την ιστορία μας, την ιστορία άλλων λαών, τη γλώσσα μας, σε θέματα κοινωνικών επιστημών μαύρα μεσάνυχτα, και η επαφή μας με τη τέχνη τελματώνει σε κάτι χασίκλες άφωνους τραγουδιστές που βγάζοντας λαρυγγισμούς εκφράζουν τον αβάσταχτο πόνο του έρωτα.

Η λύση που προτείνω είναι τόσο απλή και θαυματουργή, σαν ένας ιατρός που θα θεραπεύσει τον καρκίνο και ένα σωρό άλλα παρελκόμενα, με μία μόνο ένεση.

Η διδασκόμενη στα σχολεία και πανεπιστήμια, Ελληνική ιστορία, ξεκινάει από το 1822 με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Τα υπόλοιπα, Επανάσταση, Βυζάντιο, Μ. Αλέξανδρος, Αρχαία Ελλάδα και λοιπά, σε άλλο μάθημα και όχι σε μικρές τάξεις. Ο Έλληνας μαθητής, από μικρή ηλικία πρέπει να έρθει σε επαφή με το κράτος στο οποίο ζει. Ένα κράτος που από την ίδρυση του λειτουργεί με έννοιες όπως: ρουσφέτι, εμφύλιος, τσιράκια ξένων δυνάμεων, χρέη και χρεοκοπίες, δικτατορίες, και όλα τα άλλα ωραία. Ο Έλληνας δεν πρέπει να φουσκώνει με υπερηφάνεια από μικρή ηλικία για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Μ. Αλέξανδρο. Πρέπει να νιώθει κατάντια για το παρελθόν, μιζέρια για τις προηγούμενες γενιές, και αντί να λέει με υπερηφάνεια ‘γεννήθηκα Έλληνας’ να λέει με σκυμμένο κεφάλι ‘τι κατάντια αυτή η χώρα’.

Το αμαρτωλό παρελθόν δίνει κίνητρο για προσωπικές επιδιώξεις και ανάπτυξη. Έχουμε στρογγυλοκαθίσει στο παρελθόν που έχει παρέλθει εδώ και χιλιάδες χρόνια, και το πιπιλάμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν έχουμε κίνητρα να γίνουμε καλύτεροι γιατί ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος πυρηνικός φυσικός, οπότε πάει το κάναμε το χρέος μας σαν λαός. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε εθνικιστικό κατακάθι που έχω γνωρίσει, και όλη μέρα παπαρολογεί με την αρχαία Ελλάδα, είναι συνήθως κάποιος αποτυχημένος τεμπέλης που δεν έχει κάνει και δεν θα κάνει τίποτε στη ζωή του.

Τέλος η κρίση των αξιών. Κυρίως λόγω της τηλεόρασης έχουμε μπερδέψει τις πραγματικές αξίες, θέτοντας τες σε τελείως λανθασμένες βάσεις. Η επιβεβαίωση έρχεται με το απλό παράδειγμα, ότι σύμφωνα με το επικρατέστερο μέσο ενημέρωσης, η μεγαλύτερη αξία του ανθρώπου είναι το σεξ. Η από πολλές απόψεις σιχαμένη πράξη (έχε χάρη που δρα ο εγκέφαλος και το σώζει) με το ανούσιο επαναλαμβανόμενο σπρώξιμο του κάτω μέρους του σώματος σε άβολη στάση, και να βογγάνε οι δυο τους σαν τα μοσχάρια, αποτελεί την κυριότερη ενασχόληση σκέψης σε έναν καθημερινό άνθρωπο. Δεν θα το αναλύσω περαιτέρω το θέμα, θα επανέλθω σε μελλοντικό άρθρο.

Η κρίση των αξιών δυστυχώς δεν έχει λύση, γιατί δεν είναι πρόβλημα με την κλασσική έννοια του όρου. Οι άνθρωποι του πνεύματος κάθε εποχής, καλούνται να θέσουν τις αξίες στη σωστή βάση και να κατακρίνουν τα κακώς κείμενα. Χρειαζόμαστε μία αφύπνιση των ανθρώπων του πνεύματος, που κοιμούνται σήμερα τον ύπνο του δικαίου.

Είμαι αισιόδοξος για επερχόμενες αλλαγές.

Παιδική Ηλικία Part IΙ

Τα έξι χρόνια του Δημοτικού είναι τα καλύτερα της παιδικής ηλικίας. Το παιδί είναι αρκετά ‘μεγάλο’ ώστε να απολαμβάνει σε βάθος όλες τις χαρές που προσφέρει αυτή η ηλικία, και αρκετά ‘μικρό’ ώστε να μην μπλέκει με την περιπλοκότητα της εφηβείας που ακολουθεί. Πέρα από τις αναλύσεις, πέρασα έξι υπέροχα χρόνια, γεμάτες φιλίες, γνώση και πάρα πολύ παιχνίδι!

Από τις δύο πρώτες τάξεις, έχω λίγες αναμνήσεις, διότι τίποτε σημαντικό δεν συνέβη. Κάτι Λόλες, κάτι μήλα, ευτυχώς δεν είχε καρπούζια, … τα δύο πρώτα χρόνια κύλησαν ομαλά. Από την Τρίτη τάξη όμως, άρχισα να μπαίνω στα βαθιά νοήματα του σχολείου, την χαρτογραφία της κοινωνίας μας.

Μάθημα 1ο.

Φοίτησα στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ηρακλείου, το οποίο συστεγαζόταν με το 2ο Δημοτικό. Είναι στη φύση μας να ανακαλύπτουμε εχθρούς/αντιπάλους και επειδή είμαστε και τεμπέληδες δεν ψάχνουμε πολύ μακριά, συνήθως βαπτίζουμε εχθρό τον απέναντι. Από την Τρίτη τάξη του Δημοτικού, τα αγόρια της τάξης είχαμε συνειδητοποιήσει ότι τα παιδιά του 2ου Δημοτικού είναι εχθροί μας, πρέπει να τους κοιτάμε με ύφος, δεν κάνουμε φιλίες – παρέα μαζί τους, και σε κάθε αναμέτρηση μαζί τους (ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή οτιδήποτε άλλο) πρέπει να ματώσουμε για να τους κερδίσουμε. Τα κορίτσια περιέργως δεν ασχολήθηκαν ποτέ με αυτή τη κόντρα.

Μάθημα 2ο.

Το σχολείο προσφέρει γνώσεις, διαπαιδαγωγεί, κοινωνικοποιεί, δραστηριοποιεί κ.τ.λ. Συμφωνώ με τα παραπάνω, και ήταν οι λόγοι για τους οποίους αγαπούσα το σχολείο και πήγαινα με κέφι κάθε πρωί. Όμως δεν άργησα να ανακαλύψω ποιο είναι ο πραγματικός προορισμός ενός μαθητή. Η τάξη είναι ένας στίβος μάχης, τα μαθήματα είναι οι δοκιμασίες και ο απώτατος στόχος ενός σωστού μαθητή είναι οι υπόλοιποι να φάνε τη σκόνη του.

Στις μεσαίες τάξεις του Δημοτικού εμφανίστηκαν ορολογίες όπως ‘άριστος μαθητής ή φυτό’, ‘μέτριος’, ‘τούβλο’, αντίστοιχες που συναντούμε στο ποδόσφαιρο όπως ‘κάνει πρωταθλητισμό’, ‘βγαίνει UEFA’, ‘πάει για υποβιβασμό’. Δυστυχώς στην εποχή μου, υποβιβασμός δεν υπήρχε, πράγμα για το οποίο λυπήθηκα. Πιστεύω ότι σε κάποιους συμμαθητές μου, το να μείνουν κάνα δύο χρονιές στην ίδια τάξη θα τους έκανε καλό. Σήμερα είναι οι κλασσικοί αμόρφωτοι ενήλικες που σε κοιτούν με ένα ηλίθιο χαμόγελο αν πιάσεις συζήτηση για την πρώτη Άλωση (αυτή με τους Φράγκους), και για τη Μάλτα πιστεύουν ότι είναι ένα νησάκι της Ιταλίας. Υποβιβασμός δεν υπήρχε, αλλά τρόπαιο για τον πρωταθλητή υπήρχε. Η σημαία!

Τις παρελάσεις τις βαριόμουν όσο τίποτε άλλο, αναγκαζόμασταν να φοράμε παντελόνια με λευκά πουκάμισα, και παπούτσια που δεν ήταν αθλητικά. Όμως η σημαία ήταν το απόλυτο επίτευγμα. Η κούπα του πρωταθλητή, το χρυσό μετάλλιο, η κατάκτηση του Champions League, η δικαίωση όλων των κόπων. Στην έκτη δημοτικού ένιωσα την απόλυτη αγαλλίαση. Έξι χρόνια σκληρής προσπάθειας δικαιώθηκαν, είχα ανακαλύψει το νόημα του σχολείου, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας. Αφού το ανακάλυψα, ήμουν σε θέση πλέον να το αξιολογήσω.

Μάθημα 3ο

Τα παιδάκια του Δημοτικού είναι αρκετά αθώα, ώστε να σκέφτονται ελκτικά προς το αντίθετο φύλλο, και προτιμούν την αντιπαλότητα που έχει και πιο πολύ πλάκα. Ήταν σύνηθες φαινόμενο τα παιχνίδια τύπου Αγόρια vs Κορίτσια, τα οποία κατάληγαν σε ιστορικούς τσακωμούς. Μέσα από αυτούς τους τσακωμούς, έκανα μία φοβερή χρήση της ηλικίας. Λένε ότι τις γυναίκες δεν τις χτυπάς ούτε με τριαντάφυλλο. Αυτές οι χαζομάρες απόψεις, δεν ισχύουν για τόσο μικρά παιδάκια. Ήξερα μέσα μου ότι όταν μεγαλώσω δεν θα πρέπει να χτυπάω κυρίες και δεσποινίδες (το οποίο το πράττω με ευλάβεια), οπότε φρόντιζα να ρίχνω πολύ ξύλο στα κοριτσάκια αν η περίσταση το επέβαλε. Επικές λογομαχίες είχαν εξελιχτεί σε ιστορικές σφαλιάρες, χαστούκια, κλωτσιές και μπουνιές, … ωραία πράματα. Ευτυχώς η μαμά μου ποτέ δεν έμαθε για αυτές τις δραστηριότητες, έπρεπε να διατηρώ και την εικόνα του καλού παιδιού.

Μάθημα 4ο

Οι σχολικές εκδρομές άκρως απαραίτητες για την ολοκληρωμένη εκπαίδευση του μαθητή. Συμφωνώ και επαυξάνω, όμως λόγω αυξημένης παρατηρητικότητας, ανακάλυψα και μία άλλη πτυχή της εκδρομής. Το φαγητό των συμμαθητών σου πάντα περισσεύει και πάντα είναι πρόθυμοι να το μοιραστούν μαζί σου. Σε καμμία εκδρομή της 5ης και 6ης τάξης δεν πήρα φαγητό μαζί μου. Ένα άδειο τάπερ, χαρτομάντιλα και ένα πλαστικό πιρούνι ήταν αρκετά.

Υ.Γ. Η πιο σημαντική αξιολόγηση είναι εκείνη που κάνεις στον εαυτό σου, παραδέχομαι ότι στο Δημοτικό σε κάθε τάξη, υπήρξε κάποια συμμαθήτρια που ήταν σαφέστατα καλύτερη από εμένα και εκτός από την πρώτη θέση μου έχει κλέψει και κάτι ακόμη… Έτσι δεν είναι Ι…?

Αρθρογραφία Part II

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 9/10/11 στην εφημερίδα Metro News στη στήλη, που διατηρούσα για κάποια περίοδο, Swincs from Main Processor.

Ανάπτυξη Νέων Τεχνολογιών στην Ελλάδα της Οικονομικής Κρίσης‏

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας συζητούνται έντονα θέματα που αφορούν την ερευνητική δραστηριότητα με τη βιομηχανική εφαρμογή και εμπορική αξιοποίηση διαφόρων ερευνητικών επιτευγμάτων. Τα αποτελέσματα των συζητήσεων είναι αρνητικά, με κύριο παράγοντα την αδιαφορία και αδυναμία να ενσωματώσει στην παραγωγή καινοτομίες. Από την άλλη στον τομέα των ερευνητικών φορέων υπάρχει καχυποψία απέναντι στη βιομηχανία και στα εμπορικά της κίνητρα.

Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε το γεγονός ότι στην Ελλάδα η ερευνητική δραστηριότητα είναι: μικρή σε απόλυτα και σχετικά μεγέθη, αποσπασματική και ασυνεχής λόγω της φύσεως και της δομής των χρηματοδοτικών μηχανισμών και λόγω της έλλειψης εθνικής στρατηγικής και εθνικών ή «ιδρυματικών» στόχων, περιορισμένης κλίμακας λόγω μη ύπαρξης πυρήνων οι οποίοι να διαθέτουν κρίσιμη μάζα ερευνητών και πόρων, εξυπηρετεί κυρίως τη μεγάλη ευρωπαϊκή βιομηχανία λόγω των προτεραιοτήτων της ΕΕ και των κριτηρίων αξιολόγησης των ερευνητικών προτάσεων, και σε πολλές περιπτώσεις υψηλής ποιότητας και ανταγωνιστική συγκριτικά με την ευρωπαϊκή και διεθνή έρευνα.

Ενας μηχανισμός εκμετάλλευσης ερευνητικών επιτευγμάτων, ο οποίος χρησιμοποιείται ευρέως στην Ευρώπη και κυρίως στην Αμερική, είναι η δημιουργία εταιρειών με τη συμμετοχή πανεπιστημίου ή ερευνητικού κέντρου (spin-off). Στη χώρα μας όμως υπάρχουν ισχυροί παράγοντες που δυσχεραίνουν τη δημιουργία και την ανάπτυξη εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, όπως: α) η αδιαφορία της παραδοσιακής βιομηχανίας και των παραδοσιακών επιχειρήσεων για καινοτομία, β) η αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού και η παντελής έλλειψη σχεδιασμού και στόχων, γ) η έλλειψη μηχανισμών «θερμοκοιτίδων» νέων επιχειρήσεων (τα περισσότερα Τεχνολογικά Πάρκα έχουν αποτύχει λόγω της επιβολής σε αυτά απαράδεκτου μοντέλου λειτουργίας), δ) η έλλειψη «επιχειρηματικής εκπαίδευσης» και «επιχειρηματικής νοοτροπίας» των ερευνητών, ε) η εχθρική ή αδιάφορη αντιμετώπιση από τα Πανεπιστήμια, στ) η δυσπιστία των κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου (venture capital) και η έλλειψη κεφαλαίων seed capital, ζ) η μη ύπαρξη προσωπικού υψηλού επιπέδου και κατάρτισης, και η) η γραφειοκρατία του δημόσιου φορέα.

Μέσα σε αυτό το τοπίο δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι στη χώρα μας δεν έχουμε αξιόλογα παραδείγματα δημιουργίας και ανάπτυξης εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η δημιουργία και ανάπτυξη εταιρειών υψηλής τεχνολογίας στην Ελλάδα είναι μεν εφικτή, αλλά δύσκολη και προβληματική. Για να βελτιωθεί πρέπει να αυξηθεί σημαντικά η εθνική χρηματοδότηση έρευνας και να εντοπιστούν περιοχές προτεραιότητας, να συνεχιστεί η παροχή χρηματοδότησης σε start-ups, να αλλάξει το κλίμα στα πανεπιστήμια σε ό,τι αφορά στην επιχειρηματικότητα, να ενεργοποιηθούν τα venture capital και seed capital funds, και τέλος, να ενεργοποιηθούν οι περιφέρειες (κυρίως αυτές που φιλοξενούν πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα) και να παράσχουν κίνητρα για την εγκατάσταση σε αυτές τέτοιων δραστηριοτήτων.

Burning - Demo Version

Demo version του κομματιού Burning, το οποίο ηχογραφήθηκε σε live εκτέλεση στο studio - δωμάτιο μου.

Κιθάρα και φωνητικά από εμένα.

Το Burning κινείται σε industrial/drone κατευθύνσεις, μουσική αρκετά δύσκολη και δυσνόητη. Το concept του κομματιού βασίζεται στο αρχέγονο αίσθημα επιβίωσης του ανθρώπου απέναντι στον κίνδυνο. Η ατμόσφαιρα που αναδύεται παντρεύει 70's αισθητική με 90's μουσική τεχνοτροπία.

Στίχοι:

Burning,

I know who I am,

I am watching the past,

I won't be the last...