Φοιτητικά Χρόνια Part I

Σαν συνέχεια των παιδικών μου χρόνων, κι επειδή θέλω να εξιστορήσω τη ζωή μου μέσα από αυτό το blog, περνάω στα φοιτητικά χρόνια.

Τα προπτυχιακά φοιτητικά χρόνια, αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στη ζώη μου. Η τετραετής φοιτητική περίοδο είναι ότι καλύτερο έχω ζήσει και αμφιβάλω αν θα αλλάξω ποτέ αυτή την άποψη. Όλα ξεκίνησαν ένα όμορφο πρωινό κάποιου Σεπτέμβρη.

Η πύλη του ΤΕΙ Πειραιά (ΑΤΕΙ εδώ και πολλά χρόνια, αλλά η λέξη ‘ΤΕΙ’ είναι πιο εύηχη) δεσπόζει στην οδό Πέτρου Ράλλη, ακριβώς δίπλα στην ομώνυμη στάση για το τρόλεϊ 21, το Γ18 και το Β18. Υπάρχει και μία 2η πύλη επί της οδού Θηβών η οποία εξυπηρετεί τους φοιτητές Β’ κατηγορίας που έρχονται από κάτι Λιόσια και κάτι Ζεφύρια. Όταν πέρασα για πρώτη φορά,  την ιστορική αυτή  πύλη, κλασσικός ψαρωμένος πρωτοετής αναζήτησα, τι άλλο, τη γραμματεία της περιβόητης Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων.

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ, αφού με εντόπισε ένα κομματόσκυλο – στρατολόγος της Πανσπουδαστικής. Με ενθουσίασε ιδιαίτερα το γεγονός πως η πρώτη μου γνωριμία στη φοιτητική ζωή, ήταν ένας αριστερός σύντροφος, αλλά μετά από 5 λεπτά ατελείωτης προπαγάνδας το θέμα κούρασε κάπως. Όπως και να έχει το παλικάρι με βοήθησε να βρω τη γραμματεία, με γέμισε με φυλλάδια για ανάγνωση στο λεωφορείο, και άρχισα να εξερευνώ το ίδρυμα στο οποίο θα περνούσα τα επόμενα 4 φανταστικά χρόνια.

 Όλες οι γραμματείες, όλων των ιδρυμάτων, ανεξαρτήτου χώρας, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι σπαστικές. Μάλιστα το επίπεδο σπαστικότητας είναι κυμαινόμενο και ανάλογο με το πόσο τις έχεις ανάγκη. Υπάρχει όμως πάντα η εξαίρεση, η Μ. Δεν αποκαλύπτω το όνομα της Μυτιληνιάς γραμματέας μας, για ευνόητους λόγους. Η γραμματεία αποτελεί την πρώτη επαφή του φοιτητή με το πανεπιστημιακό ίδρυμα. Μάλιστα είναι και η πρώτη επιβεβαίωση που θα λάβει, πως κι η Ανώτατη εκπαίδευση είναι το ίδιο μπάχαλο με την Ανώτερη και Μέση (Λύκειο – Γυμνάσιο – Δημοτικό). Από την άλλη, είναι  ένα μία σωστή προσγείωση, γιατί να λέμε την αλήθεια, τα παιδιά της γενιάς μου ονειρευόντουσαν κολλέγια με κήπους, σιντριβάνια και υπερσύγχρονα κτίρια, όπως τα έβλεπαν στη φημισμένη σειρά Beverly Hills.

Ο σπουδαιότερος παράγοντας για την επιτυχία των φοιτητικών χρόνων είναι οι συμφοιτητές. Με ποιους θα συναναστραφείς, με ποιους θα συνεργαστείς, με ποιους θα συνάψεις φιλίες, με ποιους θα επιλέξεις να έχετε κοινή μελέτη ακόμη και με ποιους θέλεις να έχεις κοινωνική σχέση και εκτός σπουδών. Είναι το Α και το Ω. Λόγω της υπερβολικής αγάπης που έδειξα για τη σχολή, και υπέρμετρου ενθουσιασμού, ανέπτυξα κοινωνική σχέση με πάρα πολλούς συμφοιτητές, κυρίως του ιδίου έτους, αλλά και από μικρότερα/μεγαλύτερα έτη. Χωρίς καμία υπερβολή, υπήρξαν πάνω από 80 φοιτητές με τους οποίους είχα κάτι παραπάνω από την απλή τυπική σχέση. Ήταν φοβερό, άτομα από όλη την Ελλάδα, από Κύπρο και από εξωτερικό, με κοινά ή διαφορετικά ενδιαφέροντα, κομματικά βαμμένοι ή όχι, βρίσκαμε μία κοινή συνισταμένη την Τεχνολογία ως αντικείμενο σπουδών. Για μένα ήταν αρκετό, ώστε να τους θεωρώ αδέρφια, κάτι το οποίο κρατώ ως σήμερα, ακόμη και σε άτομα που δεν τα συμπάθησα ιδιαίτερα.

Η φουρνιά μου, είχε ένα ιδιόμορφο χαρακτηριστικό (τουλάχιστον δεν το παρατήρησα σε άλλες  φουρνιές). Υπήρχε ένα μοτίβο φοιτητή, στον οποίο σταδιακά όλοι μας μεταλλασσόμασταν. Όσο παράδοξο και αν ακούγεται, ένα sampling σε 2ετής ή 3ετής από τη φουρνιά μου είχε το 80% των παρακάτω χαρακτηριστικών:

1. Ήταν Computer Freak. Πέρα από το αντικείμενο εκπαίδευσης, κάθε ένας είχε μία φανατική ενασχόληση με τους Η/Υ, σε διάφορα επίπεδα.

• Είχαμε τους “Προγραμματίζω από 10 χρονών’’ και συναντούσες άτομα που πριν καν μπουν στη σχολή είχαν φτιάξει ARP σε Pascal (o θεός νο2, είχα δει τον κώδικα όταν είχα πάει σπίτι του), OS σε Assembly για 8086 (ο Μίνος, αν και δεν είχε ολοκληρώσει το File System όταν μου το έδειξε) και άλλα τέτοια.
• Είχαμε τους ‘’Μου άρεσαν τα ηλεκτρονικά από μικρός’’ και συναντούσες άτομα που μόνα τους είχα κατασκευάσει αναλογικό ενισχυτή ηλεκτρικής κιθάρας (έτσι ισχυριζόταν ο Ironman τουλάχιστον, ικανό τον έχω), ή πάνελ ρευμάτων ισχύος για ελέγχου θερμοκηπίου (αυτό το έκανε ο Φωτ… - δεν είχε nickname – τον είχα βοηθήσει σε αυτό), ή ακόμη και πρώιμο τελεστικό ενισχυτή χρησιμοποιώντας μόνο αναλογικά στοιχεία (ο Χλιμίντζουρας, και δεν του φαινόταν του μπαγάσα).
• Είχαμε τους Overclockers, ή αλλιώς κάγκουρες του PC, που προσπαθούσαν να ανεβάσουν τον 133 MHz MMX στα 200 MHz (τότε ήταν επιτυχία – το Σκουλήκι είχε σοβαρή ενασχόληση από ότι θυμάμαι).
• Και πολλές άλλες παρόμοιες κατηγορίες.

2. Οι μουσικές του προτιμήσεις ήταν rock ή metal, μπορεί και Hip Hop, μέχρι εκεί. Μπορεί πριν μπει στη σχολή να μην ήξερε καν  ποιοι είναι οι Metallica, όμως μετά από ένα χρόνο φοίτησης, είχε αφήσει μαλλί, είχε αγοράσει μαύρες μπλούζες συγκροτημάτων και στο cd player του (δεν υπήρχαν τότε MP3 players) έπαιζε διαρκώς το Rust in Peace. Στο Rockwave του 2004 υπήρξε μάλιστα και πανό της σχολής μας.

3. Ήταν αριστερός. Όπως πολύ εύστοχα είχε ακουστεί για τη γενιά μας, στους 100 Συστηματάδες, οι 101 είναι κομμουνιστές. Η μόνη σχολή που είχε τόσο δυνατή αριστερά, σε ένα ΔΑΠιτοκρατούμενο ίδρυμα.

4. Ήταν πωρωμένος με τα Videogames. Τα πρώτα άτομα που γνώρισα στη σχολή, αφορμή υπήρξε μία συζήτηση για το Baldurs Gate η οποία κράτησε κοντά στις 2 ώρες.

5. Ήταν αρσενικός. Γενικώς στην εποχή μου, δεν υπήρχαν κορίτσια στη σχολή.

6. Ήταν Linuxas. Αν και όλοι είχαμε εγκατεστημένα Windows, η γενιά μου υπήρξε πρωτοπόρος στη διάδοση του Linux στην Ελλάδα. Διοργανώσαμε το πρώτο Linux Festival στην Ελλάδα, το οποίο σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Hellug (εκείνον το χοντρό) το καθιερώσαμε, το οποίο διοργανώνεται μέχρι και σήμερα (το 2011 ήμουν και ομιλητής).

7. Αγαπούσε το φραπέ.

8. Αγαπούσε το σινεμά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που Παρασκευή βράδυ, στο γειτονικά Village Cinemas, πριν ξεκινήσει η ταινία, μέσα στην αίθουσα άκουγες συνομιλίες για το τι θα πέσει στις εξετάσεις της Μικροηλεκτρονικής ΙΙ.

9. Όνειρο του ήταν να εργαστεί κάποτε στη Theta. Δεν ξέρω τι μύθος είχε δημιουργηθεί με την εν λόγω εταιρεία.

10. Αγαπούσε τη σχολή του και φώναζε περήφανα το σύνθημα που γέννησε η γενιά μας: Πέτρου Ράλλη και Θηβών είμαστε παντά παρών, θα το φωνάζω δυνατά ΤΕΙ του Πειραιά!

Living in Stockholm

Ξάπλα στο χώμα, από το δάσος της Kista. Από τις ωραίες ανοιξιάτικες ημέρες της Στοκχόλμης.

Το χιονισμένο δάσος μεταξύ Rinkeby και Kista. Με περηφάνια δηλώνω ότι το έχω διασχίσει στις 3 ώρα μετά τα μεσάνυχτα, μεθυσμένος (και τηλεφώνησα εκείνη την ώρα στη μαμά για να νιώσει την ίδια περηφάνια)

Η λίμνη στο προάστιο της Solna. Η Solna αποτέλεσε την πρώτη μου κατοικία στη Σουηδία.

Όταν επισκέφθηκα την χιονισμένη Uppsala. Την φωτογραφία την τράβηξε ο καλός μου φίλος Zhtao He.

Ο καθεδρικός καθολικός ναός, στην Uppsala. Επιβλητικός, gothic, μαύρος και το εσωτερικό του μόνο γαλήνη δεν αποπνέει. Πιο πολύ πίστα από το πρώτο Quake θυμίζει.

Το διάσημο καράβι των Σουηδών, που το εκθέτουν ολόκληρο σε μουσείο. Πριν από καμμιά 200αριά χρόνια που κατασκεύασαν το πλοίο, οι Σουηδοί της τότε εποχής, με μεγάλη περηφάνια, το έριξαν στη θάλασσα για το παρθενικό του ταξίδι. Φαίνεται όμως πως οι ναυπηγοί που το κατασκεύασαν ήταν πολύ μάστορες και το πλοίο βούλιαξε με το που μπήκε στη θάλασσα. Μετά από καιρό το ανέσυραν και πλέον αποτελεί μουσειακό έκθεμα.

Η κεντρική πύλη του πολυτεχνείου της Στοκχόλμης.

Έχω ανέβει πάνω στα κεραμίδια για να έχω πανοραμική λήψη. Άξιζε τον κόπο.

Kungliga Tekniska högskolan. 

Έξω από το πρώτο μου σπίτι στη Solna.

Έξω από το βασικό μου σπίτι στο Rinkeby. Οι διαφορές με τη Solna είναι εμφανής. Το Rinkeby είναι ένας δήμος που ζουν μόνο μετανάστες, στην  πλειοψηφία τους Έλληνες και Τούρκοι και δεν υπάρχει Σουηδός ούτε για δείγμα.

Υψηλή μαγειρική, μπριζόλα με ρύζι κοκκινιστό και ψαγμένη σαλάτα με ένα σουηδικό "dressing" που ποτέ δεν έμαθα τι είναι.

Πίτσα ληγμένη που κόστιζε 1 ευρώ και κλασσική ελληνική σαλάτα.

Το άρτια εξοπλισμένο δωμάτιο μου.

Η τακτοποιημένη ντουλάπα είναι η μισή αρχοντιά.

Οι υπόλοιπες εικόνες απεικονίζουν την πανέμορφη Στοκχόλμη σε διάφορα μέρη της. Δεν παρέλειψα να αποθανατίσω το πιστόλι με την κάνη-κόμπο το οποίο έχω βαρεθεί να βλέπω σε forums-facebook-myspaces και λοιπούς ιστότοπους. 

Nicknames

Στο απομακρυσμένο χωριό της Καλαμάτας από το οποίο προέρχεται το επώνυμο που φέρω, υπάρχει μία παράδοση. Από γενιά σε γενιά, οι κάτοικοι φέρουν ένα παρατσούκλι το οποίο κουβαλούν όλη τους τη ζωή. Όλοι οι κάτοικοι, πλην εκείνων που φέρουν το επίθετο μου. Ο λόγος απλός, πάντοτε εμείς ήμασταν εκείνοι που έβγαζαν τα παρατσούκλια. Χρόνια τώρα συνεχίζω την παράδοση, έκανα μία αναδρομή και παραθέτω παρατσούκλια από φίλους, συναδέλφους, συμφοιτητές κ.τ.λ (με χρονική σειρά).

Συμμαθητές, Μπεκρής, Κωλόσκυλο, Σουβλάκης, Εφημεριδοπώλης, Κάμπια, Τσιφούτης, Κυριαμικρούλης.

Συμφοιτητές: Χλιμίντζουρας, Μαλλιάς, Υπερμαλλιάς, Καναδέζα, θεός (ή αλλιώς "τα σέρνω"), Αφρικανός, θεός νο2 (ή Λαλαούνης), Κατσαρίδα, Γ18, Γερμανός, Μεσσίας, Palladin, Πρόεδρος, Green Elf, Κρητικός, Κατσαβίδιας, Macας, Manga, Παπάς, Ξαδέρφη, Σιχαμένος, Ταγάρι, Μαθηματικός, Καθυστέρας, Μόσχος, Πεθαμένος.

Εργοδότες/Προϊστάμενοι: Τσιν Τσον, Ψυχάκιας, Half Life, Γιαπ Σταμ, Πιατάς, Άνθρωπος, Καρκίνος

Συνάδελφοι: Κλέφτης, Εραστής, Τεχνικός, Ψεύτης, Βούρδουλας, Λέτσος, Μητροπολίτης, Αλεπού, Γατού, Εκπαιδευόμενος, Αρραβωνιάρα, Μούσιας, Μακαρόνιας, Μούχλας, Ρούχλας, Γραφίστρα, Μπάρμπας, Κοτόπουλο.

Σίγουρα θα έχω ξεχάσει, ίσως αρκετούς. Ιδιαίτερη ικανοποίηση ένιωθα, όταν το προσωνύμιο που απέδιδα, είχε πλέον διαδοθεί και χρησιμοποιόταν από όλους. Ήταν ένα δεύτερο βάπτισμα. Τι ωραίες αναμνήσεις... 

Top 100 Songs (31 - 40)

40. Rammstein - Feuer Frei
O Vin Diesel έχει γυρίσει ελάχιστες καλές ταινίες, (Pitch Black μακράν η καλύτερη). Το xXx δεν παίρνει δάφνες ποιότητας, αφού είναι γεμάτο μούφα σκηνές, γραμμικό σενάριο και ερμηνείες για γέλια. Η ταινία όμως ξεκινά με τους Rammstein να παίζουν live το συγκεκριμένο κομμάτι και μετά κόλαση...

39. Scorpions - No Pain No Gain
Πάντα ήμουν φανατικός οπαδός του Γερμανικού ποδοσφαίρου. Σε όλες τις διοργανώσεις ήταν η ομάδα που υποστήριζα (μετά την Εθνική βεβαίως). Το 1994, πριν από τον προημιτελικό Γερμανία - Βουλγαρία, οι παίχτες της Γερμανίας τραγουδούσαν μαζί με τους Scorpions το No Pain no Gain, δείχνοντας πως θέλουν να κατακτήσουν το Μουντιάλ του 94. Ο Stoichkov είχε άλλη γνώμη...

38. Candlemass - Solitude
Epic Doom Metal, ο απόλυτος μουσικός συνδυασμός για κάποιον που αγαπάει τα PnP Role Playing Games. Το πρώτο κομμάτι των Candlemass, άκρως αντιπροσωπευτικό για κάθε οπαδό των φανταστικών κόσμων που μας επιστρέφουν στην όμορφη παιδική ηλικία.

37. Annihilator - King of the kill
Ισοπεδωτικό κομμάτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Thrash ύμνος, ιδιοφυές παίξιμο κιθάρας από τον Watters, και τα λόγια είναι περιττά.

36. Gamma Ray - Rebellion in Dreamland
Υπάρχουν κάποια κομμάτια που παίρνουν επάξια τον ορισμού του έπους. Ένα από αυτά είναι το Rebellion in Dreamland. Ήταν από το πρώτο μεγάλο, σε διάρκεια, κομμάτι - 8:44, και αναρωτιόμουν πόση μουσική μπορούν να παίζουν χωρίς να γίνει βαρετό και επαναλαμβανόμενο. Με την πρώτη ακρόαση μου λύθηκε η απορία.

35. Joan Baez - Don't cry for me Argentina
Μεγαλειώδες κομμάτι, μεγαλειώδης ερμηνεία.

34. Nightwish - Dark chest of wonders
Δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι, ούτε αποτελεί κάποιο hit των Nightwish. Ήταν όμως το soundtrack καθώς έγραφα ένα από τα πιο όμορφα γράμματα που έστειλα ποτέ. Όπως και να έχει, προσωπικά μου αρέσει πολύ, οπότε επάξια η θέση που του δίνω.

33. Blind Guardian - A Past and Future Secret
Πανέμορφη μελωδία, φοβερή μουσική, απίστευτη ερμηνεία. Οι Blind Guardian γνωρίζουν να γράφουν όμορφη μουσική και κομμάτια όπως το Past and Future Secret το αποδεικνύει περίτρανα.

32. AC/DC - Hell Bells
Η πασίγνωστη ομάδα Γερμανική ομάδα St. Pauli συνηθίζει να κάνει είσοδο στο γήπεδο με αυτό το κομμάτι. Όταν το άκουγα live στο ΟΑΚΑ, έκανα τον απαραίτητο συνειρμό (αφού βρισκόμουν σε γήπεδο) και ανατρίχιασα με την σκηνή.

31.  Kreator - Golden Age
Όταν ένα thrash συγκρότημα όπως οι Kreator, αποφάσισαν να γράψουν goth τραγούδια, έφαγαν απίστευτο κράξιμο από οπαδούς και λοιπούς. Για όσους δεν δίνουν σημασία σε μουσικές ταμπέλες, ο δίσκος Endorama που ανοίγει με το μνημειώδες Golden Age, αποτελούν από τους καλύτερους δίσκους που έχουν υπάρξει στην παγκόσμια μουσική.

Magic Trip - Demo Version

Demo version του κομματιού Magic Trip, το οποίο ηχογραφήθηκε σε live εκτέλεση στο studio - δωμάτιο μου.

Κιθάρα από εμένα.

Βαρύ stoner μπάσιμο και στη συνεχεία κιθάρα γεμάτη λυρισμό και μελαγχολική διάθεση. Κομμάτι που αναζητά πλήρη ενορχήστρωση, αφού στη demo έκδοση εμφανίζεται απογυμνωμένο.

Χαμηλές Πτήσεις

Ίσως ο χειρότερος εφιάλτης τον οποίο βιώνω με τη θέληση μου, αφού επιλέγω το αεροπλάνο ως μέσο μεταφοράς για μακρινούς προορισμούς. Γρήγορο μεν, αλλά ακριβό (π.χ. Αθήνα – Stuttgart 170 ευρώ, λες και περισσεύουν), με μεγάλη ταλαιπωρία (τα αεροδρόμια είναι μακριά, πρέπει να πας 2 ώρες νωρίτερα, check in, check out, ένα κάρο πράματα…), άβολο (δεν μπορείς να βολτάρεις μέσα στο αεροπλάνο) και φυσικά επικίνδυνο (παίζεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα σε κάθε ταξίδι).

Από τις δεκάδες πτήσεις που έχω κάνει στη ζωή μου, αξιομνημόνευτη είναι εκείνη προς Στοκχόλμη, το παρθενικό μου ταξίδι σε χώρα του εξωτερικού. Αποτελούσε τη 2η πτήση της ζωής μου, τη μία και μοναδική που πραγματικά απόλαυσα. Σχίζοντας τους αιθέρες μέρα μεσημέρι, με εκπληκτικό καιρό, απολάμβανα τη θεσπέσια ομορφιά που αποδίδουν τα σύννεφα, ένιωθα τη μοναδική αίσθηση του κατορθώματος του ανθρώπου να πετάει σαν αετός, και προς την ολοκλήρωση της πτήσης θαύμαζα την καταπράσινη Σουηδία που από ψηλά είναι σκέτη ζωγραφιά. Συνεπιβάτης μου, ένας μονίμως χαμογελαστός Αμερικάνος, ίδιος ο Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος διασκέδαζε με τον εμφανή μου ενθουσιασμό. Ήταν η αρχή μίας εκπληκτικής περιπέτειας…

Οι επόμενες πτήσεις είχαν κάποια κοινά στοιχεία. Βαρετή αναμονή στην ουρά του check in, βαρετή αναμονή στο αεροδρόμιο, βαρετή αναμονή στο σωματικό έλεγχο, βαρετή βόλτα στα duty free shops που τίποτε δεν αξίζει προς αγορά (εκτός από την αθλητική εφημερίδα που θα διαβάσεις στο αεροπλάνο), βαρετή αναμονή μέχρι τον έλεγχο των εισιτηρίων, βαρετή αναμονή στην ουρά για τον έλεγχο, και μετά μπήκες στο αεροπλάνο where there is no return…

Τα κοινά στοιχεία συνεχίζουν και μέσα στο αεροπλάνο. Μέχρι να βρεθεί η θέση που γράφει το εισιτήριο, υπάρχει πάντα ο άχρηστος συνεπιβάτης που είναι ανίκανος να βολέψει την χειραποσκευή του, και καθυστερεί όλη την ουρά που ακολουθεί. Και πάντα θα υπάρχει ένας θεόρατος κοιλαράς στην ουρά, ο οποίος θα σπρώχνει (με την κοιλιά) τον μπροστινό του. Αφού βρεθεί η θέση, τακτοποιηθούμε, δεθούμε και λάβουμε ανά χείρας την εφημερίδα, αρχίζει το σφίξιμο. Το πρώτο σφίξιμο έρχεται όταν ο πιλότος ενεργοποιεί τους κινητήρες και κάνει τις απαιτούμενες μανούβρες ώστε το αεροπλάνο να ευθυγραμμιστεί στον διάδρομο απογείωσης. Η φωτεινή ένδειξη ‘δέστε τις ζώνες’ έχει ανάψει και αναρωτιέσαι αν κάποιος ανόητος συνεπιβάτης έχει ξεχάσει το κινητό του ανοικτό και προκαλέσει το επόμενο αεροπορικό δυστύχημα. Ύστερα, το σφίξιμο γίνεται απόγνωση. Οι κινητήρες στο φουλ, το αεροπλάνο ‘ξεκολλάει’ από το έδαφος, και προσπαθεί μετά βίας να αποκτήσει ύψος. Είναι ενδιαφέρον κατά την διάρκεια της απογείωσης να προσπαθήσει κάποιος να σηκώσει τα γόνατα του. Στις περιπτώσεις που το αεροπλάνο δεν συντριβεί και αποκτήσει ύψος χιλιάδων ποδιών, η ένδειξη ‘δέστε τις ζώνες’ σβήνει και τα πράματα κάπως ηρεμούν. Όσο η ένδειξη είναι σβηστή, τα πράγματα είναι υπό έλεγχο. Είναι γνωστό, πως δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει αεροπορικό δυστύχημα χωρίς πρώτα η ένδειξη να μην ανάψει. Στις περιπτώσεις που ανάβει, το σφίξιμο επανέρχεται αφού πλέον βρισκόμαστε σε θανάσιμο κίνδυνο.

Σημαντικό στοιχείο στις πτήσεις, είναι ο συνεπιβάτης που θα τύχει να καθίσει δίπλα σου. Στην πτήση μου προς Stuttgart, έτυχα δίπλα σε έναν Τούρκο, παντρεμένο με Ελληνίδα, που απεγνωσμένα προσπαθούσε να μου ανοίξει κουβέντα. Τα φτωχά του Αγγλικά με τα ακόμη πιο φτωχά του Ελληνικά, δεν βοηθούσαν στη διένεξη συζήτησης. Όταν  ήρθε το φαγητό και το ποτό, έγινε ιδιαίτερα ενοχλητικός. Καταρχάς, την Coca Colla που ζήτησε, την βρήκε ιδιαίτερα κρύα και ήθελε να του βάλουν πάγο. Καθώς ο Τούρκος εξέφραζε τις παραγγελίες του, λες και βρίσκετε στο club Buddha και ήθελε πάγο για τα 50 ml αναψυκτικού, η φωτεινή ένδειξη ‘δέστε τις ζώνες’ άναψε και το αεροπλάνο άρχισε τις αναταράξεις. Προσπάθησα να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου, αλλά ο ανεύθυνος δίπλα μου είχε αρχίσει τις ερωτήσεις αν το κρέας που περιέχετε στο αλουμινένιο πακέτο, που σέρβιραν, είναι γαλοπούλα ή κοτόπουλο. Εδώ κινδυνεύαμε να πεθάνουμε όλοι, κι εκείνος απασχολούσε τους αεροσυνοδούς με ηλίθιες ερωτήσεις, αντί να τους αφήσει να είναι σε ετοιμότητα για να πράξουν τα δέοντα σε περίπτωση ανάγκης.

Οι αναταράξεις κάποια στιγμή σταμάτησαν, ο χρόνος κύλησε ομαλά, ώσπου ήρθε η ώρα για τον καφέ. Δεν είχα καμία διάθεση για καφέ, σε αντίθεση με τον Τούρκο φίλο μου, ο οποίος παρήγγειλε τσάι, 2 κουτάκια γάλα και 3 ζάχαρες. Βλέποντας ότι δεν παραγγέλνω κάτι, με παρακάλεσε να ζητήσω ένα καφέ και να του τον δώσω. Παρά το γεγονός ότι βρισκόμουν σε ένα μεταλλικό κινούμενο υποψήφιο φέρετρο, δεν είχα χάσει την ευγένεια μου, οπότε έκανα αυτό που μου ζήτησε, το οποίο βέβαια μετάνιωσα σε δευτερόλεπτα. Με το  που πήρε τον καφέ, τον ανακάτεψε με το τσάι, έριξε τα γάλατα και τις ζάχαρες μέσα, δημιούργησε ένα μείγμα αηδίας, και άρχισε να το πίνει με μανία.

Οι ιδιοτροπίες του συνεπιβάτη μου, ολοκληρώθηκαν όταν έφθασαν οι αεροσυνοδοί, με το καροτσάκι που περιέχει τα είδη Lux (κολόνιες, ρολόγια και λοιπά άχρηστα πράματα), που έχει σε προσφορά η εταιρεία. Ξεκίνησε ένας ατελείωτος βαρετός διάλογος, για το αν έχουν μία συγκεκριμένη κολόνια, την οποία τελικά την είχαν σε γυναικείο άρωμα, ενώ εκείνος ήθελε ανδρικό. Ήθελα να τον ρωτήσω αν η θρησκεία των Μουσουλμάνων ορίζει ότι σε περίπτωση που συναντήσουν τον Δημιουργό, πρέπει να φορούν κολόνια, αλλά συγκρατήθηκα.

Το γεγονός ότι γράφω το συγκεκριμένο άρθρο, δείχνει ότι επέζησα από την πτήση, είμαι καλά και βροντοφωνάζω την ίδια έκφραση που λέω κάθε φορά που ολοκληρώνω μία αεροπορική πτήση: ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΒΩ ΞΑΝΑ ΣΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ…

Συνουσία δίχως ουσία

Η παρακμή του ανθρώπινου πολιτισμού είναι αναμφίβολη, δίχως τελειωμό και γεννάτε το ερώτημα πότε θα φθάσουμε στον πάτο του βαρελιού. Σε αυτό το ερώτημα δεν γνωρίζω την απάντηση. Γνωρίζω όμως που οφείλετε αυτή η παρακμή. Ο άνθρωπος που το υπέροχο αυτό πλάσμα, γέννησε τον πολιτισμό, γέννησε την επιστήμη, γέννησε τις τέχνες, γέννησε τον αθλητισμό και όταν βαρέθηκε να γεννάει φρόντισε να μολύνει όλα τα παραπάνω με μία μικρή σάπια λέξη, σεξ.

Το σεξ μόλυνε κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου και να την υποβαθμίσει. Την σύγχρονη κοινωνία την χαρακτηρίζει ο πανσεξουαλισμός, όπου βρεθείς και όπου σταθείς τσουπ ένα πέος ή ένα αιδοίο. Ολόκληρος ο πολιτισμός διανθισμένος με σεξουαλικά υπονοούμενα του κώλου, κάθε αθλητική δραστηριότητα είναι ταυτόσημη με μία ενεργητική συνουσία του νικητή προς τον ηττημένο, ακόμη και η επιστήμη έχει τέτοιου είδους στιγμές ξεπεσμού. Στην τελική, τι είναι πια αυτό το σεξ, που του έχουμε δώσει τόση αξία και ασχολούμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ?

Καταρχάς δεν έχει δοθεί ακριβής ορισμός για την πράξη. Η ασάφεια που το περιβάλλει είναι επιτηδευμένη, διότι τα μυστήρια πράγματα πάντα ήταν πιο ενδιαφέροντα άσχετα αν το συγκεκριμένο ούτε μυστήριο είναι ούτε ενδιαφέρον. Συνουσία μπορεί να χαρακτηριστεί η επαναλαμβανόμενη παλινδρομική εισχώρηση του ανδρικού μορίου στον γυναικείο κόλπο, σιγά το πράμα δηλαδή, με σκοπό την από κοινού εκσπερμάτωση. Εδώ υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον, αφού το να πετύχεις τέτοιο συγχρονισμό θέλει κόπο και εξάσκηση. Άμα βέβαια επιτευχθεί και αυτό, χάνει κάθε ενδιαφέρον το θέμα. Σαν ένα αποτυχημένο video game, που όταν το τερματίσεις δεν υπάρχει καμία μελλοντική διάθεση να το επαναλάβεις.  Τα υπόλοιπα εμπορικά τρικ, όπως προκαταρτικά, στοματικός έρωτας, πρωκτικό σεξ και λοιπές αηδίες, τα έχουν επινοήσει για την καταναλωτική κοινωνία οι ποικίλες βιομηχανίες που ζουν από το μύθο του σεξ.

Ο στοματικός έρωτας είναι από τα πιο αηδιαστικά πράγματα που σκέφθηκε ποτέ το διεστραμμένο κεφάλι κάποιου απόφοιτου του Harvard για να δώσει ενδιαφέρον σε μία μόδα που πριν από δεκαετίες κινδύνευε με αφανισμό. Μία πράξη, να ενωθεί το πολύτιμο μέρος του σώματος με το οποίο αναπνέουμε, τρώμε, μιλάμε και βήχουμε, με εκείνο από το οποίο συνήθως βγάζουμε τα ούρα μας. Μάλιστα φρόντισαν να συμβολίσουν τον συγχρονισμένο στοματικό έρωτα με τον αριθμό 69, λες και θυμίζει το 6 ή το 9 ανθρώπινη καρικατούρα. Επίσης η στάση 69 είναι άκυρη τελείως αφού τα νεύρα ηδονής, έχοντας δύο πηγές δεδομένων, δεν μπορούν να λάβουν απόφαση ποια από τις δύο είναι η Master και ποια η Slave.Όπως και να έχει, τα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου δεν κάνουν τέτοιες αηδίες, έχουμε την αποκλειστικότητα. Υποκλίνομαι στην ευφυΐα του μπάρμπα από το Harvard, αφού έβαλε στην καθημερινότητά μας τη δυσάρεστη συνήθεια να ασχολούμαστε διαρκώς με πίπες.

Για το πρωκτικό σεξ, δεν θα αναφερθώ εκτενώς, αφού πέρα του σιχαμένου του πράγματος αποτελεί και την βασική αιτία για την ύπαρξη, μία από τις μεγαλύτερες μάστιγες της εποχής, τους ομοφυλόφιλους.

Η ύπαρξη των προκαταρτικών επιβεβαιώνει την θεμελιώδη άποψη, ότι σεξ είναι σκέτη βαρεμάρα. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε κανένας λόγος για οποιαδήποτε καθυστέρηση από την κυρίως ουσία της συνουσίας. Σαν να έχεις πάει στον τελικό του Champions League και να περνάς όμορφα βλέποντας τις ομάδες να κάνουν ζέσταμα. Ή να περιμένεις να εμφανιστούν στη σκηνή συναυλίας, οι Metallica και εσύ να απολαμβάνεις το βαρετό support. Επιτέλους και η ανοησία έχει τα όρια της. Εξονυχιστικά χαϊδολογήματα, λες και το ανθρώπινο σώμα του παρτενέρ σου, έχει αλλάξει από τη χθεσινή ημέρα που το ακούμπησες ξανά, παθιασμένα φιλιά που παραπέμπουν σε πρωτόγονες μορφές μετάγγισης σάλιου, δημιουργία κατάλληλου κλίματος με χαμηλό φωτισμού και ενίοτε μουσική το οποίο αποτυγχάνει πάντα αφού ένα άνοστο κρέας παραμένει άνοστο όσα συνοδευτικά και αν σερβίρεις.

Η μεγαλύτερη βιομηχανία στον  κόσμο, εκείνη του πορνό, έρχεται να προσθέσει το κερασάκι στην τούρτα. Υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν να δουν αγνώστους να συνουσιάζονται μεταξύ τους, χώρια, με αντικείμενα, με ζώα ή με ότι άλλο βρεθεί μπροστά τους. Είναι αντιαισθητικό, είναι ανούσιο τελείως, δεν προσδίδει τίποτε – ούτε καν μπορεί να διδάξει κάτι (π.χ. κάποια καινούργια στάση), πρέπει κάποιος να είναι διανοητικά καθυστερημένος για να μην μπορεί να εντοπίσει όλες τις πιθανές στάσεις ενός ζευγαριού. Εξαιρούνται τα επιστημονικής φαντασίας ακροβατικά που προτείνει το Κάμα Σούτρα.

Με μία λέξη, αποτύχαμε. Δώσαμε τόση αξία, σε μία σχεδόν καθημερινή (για κάποιες περιόδους της ζωής ενός φυσιολογικού ανθρώπου) συνήθεια, που διαρκεί λίγα λεπτά και δυστυχώς καταναλώνει τεράστιο μέρος της ζωής μας, δεν αγνοώ ότι αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διαιώνιση του είδους (αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτε), και στην τελική ας αναλογιστούμε το στιγμιαίο κενό συναίσθημα που νιώθει κάθε άντρας και γυναίκα που ολοκληρώνει τη σεξουαλική πράξη. Αυτό το κενό, κρύβει πολλές αλήθειες που πρέπει να αναλογιστούμε ώστε να επανορθώσουμε.

Από το παρόν κείμενο δεν ισχύει τίποτε στην περίπτωση που κάποιος είναι φουλ ερωτευμένος…