Εκλογές 2012

Έρχονται εκλογές, ίσως οι πιο κρίσιμες από εκείνες που έχω ζήσει. Το παρών κείμενο αφιερωμένο σε κάθε ψηφοφόρο:

ΝΔ: Οι αυθεντικοί επονομαζόμενοι ‘δεξιοί’. Οι ψηφοφόροι που κρατώντας με το δεξί τους χέρι το ψηφοδέλτιο, θα συνεχίσουν άξια το έργο τους στο να καταστραφεί ολοκληρωτικά η χώρα στην προσπάθεια τους να είναι η ΝΔ το επόμενο κυβερνών κόμμα. Η ΝΔ, οπότε κυβέρνησε, το έπραξε, διότι προηγουμένως υπήρξε η πράσινη λαίλαπα που είχε φέρει τη χώρα στα πρόθυρα διάλυσης. Χωρίς κανένα πολιτικό σχέδιο, με στελέχη διεφθαρμένα αλλά ταυτόχρονα τεμπέληδες. Ο λόγος που έχουν διατηρήσει ένα πιο ‘καθαρό’ προφίλ από τους πράσινους πρωτεργάτες της λαμογιάς, είναι η τεμπελιά τους που συνήθως επικρατεί και δεν τους αφήνει να συμμετάσχουν σε πολύπλοκα σκάνδαλα και μακροχρόνιες κλοπές του δημοσίου πλούτου. Οι ψηφοφόροι τους, ομοίως διεφθαρμένοι και τεμπέληδες, δεν τρέφουν καμία ελπίδα σωτηρίας σε αυτό το κόμμα, ούτε έχουν κάποια ιδεολογική βάση, απλά ελπίζουν στην γνήσια ελληνική ρουσφετολογική νοοτροπία που διατηρούμε από την ίδρυση του κράτους.

ΠΑΣΟΚ: Ψηφοφόροι, στελέχη, φίλοι, μέλη απέδειξαν την τραγική πραγματικότητα. Ότι η εξουσία διαφθείρει. Κόμμα που από την ίδρυση του προξένησε τη μεγαλύτερη ζημιά που έχει ζήσει το ελληνικό κράτος. Μεγαλύτερη και από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, μεγαλύτερο και από την κατοχή των Γερμανών (του ‘40, όχι την τωρινή). Είναι αστείο αλλά και τραγικό το γεγονός ότι εξακολουθεί να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία. Κάθε ψηφοφόρος που συνειδητά θα επιλέξει να δώσει την ψήφο του σε αυτό το κόμμα, με καθαρές δημοκρατικές διαδικασίες, πρέπει να κηρύσσετε ανεπιθύμητος από τη χώρα, να δημεύετε η περιουσία του και να απελαύνετε σε κάποια βορειοαφρικάνικη χώρα (ιδανικά σε κάποια που θα έχει εμφύλιο πόλεμο).

ΚΚΕ: Υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια. Από μικρό παιδάκι ακούω το ΚΚΕ να φωνάζει ενάντια στον καπιταλισμό, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρώ και γενικά σε κάθε τι ευρωπαϊκό. Αμφιβάλω αν οι φωνές αντιδράσεις που ακούω τις τελευταίες δεκαετίες είχαν γνώση το τι θα επακολουθήσει. Πάντως εκ των υστέρων δικαιώθηκαν. Ο λόγος που πάντα θα παραμένουν σε ένα ποσοστό 10%, είναι ότι διατηρούν μία κλειστή πολιτική, δογματική, ουτοπική πολλές φορές και μίζερη. Η ψηφιακή λογική στην πολιτική δεν έχει ορίζοντες και τα κομμουνιστικά καθεστώτα του παρελθόντος που μετατράπηκαν σε φρικτές δικτατορίες το απέδειξαν περίτρανα. Η άρνηση να ηγηθεί ενός ενιαίου αριστερού κινήματος που θα είχε σοβαρές πιθανότητες διακυβέρνησης είναι τραγικό έως προδοτικό λάθος, με αστείες προφάσεις.

ΣΥΡΙΖΑ: Πάντοτε αποτελούσε την alternative επιλογή μίας πιο προοδευτικής αριστεράς. Έχουν διχοτομηθεί περισσότερες φορές και από ένα μόριο στα χέρια ενός πυρηνικού φυσικού, στιγματισμένοι από το γεγονός ότι δηλώνουν υπέρ της κοινωνικής βίας, με έναν ηγέτη που θυμίζει αιώνιο φοιτητή, δεν πείθουν και δεν θα πείσουν.

Δημοκρατική Αριστερά: Δεν έχω άποψη (πράγμα σπάνιο για μένα), για αυτό το σχηματισμό. Μπορεί να είναι οι απόλυτοι λαοπλάνοι, μπορεί να είναι μία υγιής έκφανση πατριωτικής αριστεράς.

ΛΑΟΣ: Κόμμα αστείο, τηλεοπτικό, δίδαξε πως μπορούν οι υπέρβαροι να κάνουν κωλοτούμπες ολυμπιακού επιπέδου, με δήθεν ακροδεξιές απόψεις, δήθεν πατριωτισμό και πέρα από υλικό για όλες τις σατυρικές εκπομπές τηλεόρασης και ραδιοφώνου δεν έχουν προσφέρει κάτι άλλο.

Οικολόγοι Πράσινοι: Από παλιά θυμάμαι να υπάρχουν ένα σωρό οικολογικά κόμματα με καθόλου ευφάνταστες ονομασίες. Οικολόγοι, οικολόγοι εναλλακτικοί, οικολόγοι Ελλάδος, αμφιβάλω και αν αυτοί που τα ψηφίζουν είναι σίγουροι αν επέλεξαν αυτό που ήθελαν.

Ανεξάρτητοι Έλληνες: Ο αρχηγός του υπήρξες πολέμιος του μνημονίου από την αρχή, έκανε βαριές καταγγελίες για ανθρώπους της εξουσίας, πράγμα πρωτοφανές για ελληνικά δεδομένα, προσπαθεί να συγκλίνει τις πατριωτικές απόψεις της δεξιάς με τις κοινωνικές ευαισθησίες της αριστεράς, όμως παραμένει και αυτό ένα κόμμα προσωποκεντρικό, με ‘ηγέτη’ και λοιπές παλαιοκομματικές αντιλήψεις, που παραπέμπουν στην Ελλάδα του κλασσικού μίζερου δουλοπρεπή αμόρφωτου ραγιά. Πάραυτα είναι μία νέα κίνηση και εξέλιξη.

Χρυσή Αυγή: Στο στρατό αλλά και μέσο του διαδικτύου, είχα πολλές φορές την ευκαιρία να συζητήσω μαζί τους (όταν βρεις κάποιον που να μιλάει σωστά ελληνικά). Ιδιαίτερη περίπτωση ψηφοφόρων. Δηλώνουν πατριώτες, όμως υποτάσσονται σε σύμβολα κατακτητών μας (παλαιών και τωρινών), προτάσσοντας τη δικαιολογία ότι τα σύμβολα αυτά είναι αρχαιοελληνικά. Η δικαιολογία αυτή δεν πείθει βέβαια κανένα, αφού χρησιμοποιούν και αυθεντικά ναζιστικά σύμβολα. Η διαφορά τους με το ΛΑΟΣ είναι ότι δεν είναι καθόλου αστείοι, είναι ίσως μαζί με το ΚΚΕ κόμμα ιδεολογίας η οποία όμως είναι παντελώς άρρωστη και επικίνδυνη.

Δημοκρατική Συμμαχία: Αν καταφέρει αυτό το κόμμα, που συναγωνίζεται σε αστειότητα το ΛΑΟΣ, να μπει στη βουλή, νομίζω ότι αξίζει στον ελληνικό λαό μία δεύτερη περίοδος κατοχής.

Κοινωνική Συμφωνία: Βλέπε ΠΑΣΟΚ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Βλέπε ΣΥΡΙΖΑ, με πιο άγριες διαθέσεις.

Κόμμα Κυνηγών: Υποκλίνομαι στο αγώνα που κάνουν δεκαετίες για την απελευθέρωση της περιόδου για το κυνήγι του λαγού.

Κόμμα Πειρατών: Πρέπει να κάνω τη δική μου πολιτική προπαγάνδα. Πρώτη φορά στην Ελλάδα εμφανίζεται ένα πολιτικό κόμμα που δηλώνει περίτρανα ότι δεν έχει αρχηγό, αποτελείτε από νέα άτομα και όχι τίποτε μπαμπόγερους από πολιτικά τζάκια, μορφωμένα άτομα στο χώρο της τεχνολογίας, που κακά τα ψέματα, άνθρωποι του διαδικτύου στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε, έχουν πολύ ευρύτερη άποψη της πραγματικότητας από νομικούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς επιστήμονες και λοιπούς τσαρλατάνους.

Pain - Demo Version

Demo version του κομματιού Pain, το οποίο ηχογραφήθηκε σε live εκτέλεση στο studio - δωμάτιο μου.

Κιθάρα και φωνητικά από εμένα.

Μουσική απόδοση ενός ποιήματος που έγραψα παλαιότερα. Η μουσική είναι καθαρά συνοδευτική, με ένα noise ξέσπασμα. Η τραχύτητα της φωνής με την κυριαρχία του μπάσου, αναδεικνύουν τη στιχουργική απεικόνιση των εικόνων.

Στίχοι:

Πρόδρομα συμπτώματα, αμφιβολίες

Αύρα προαιρετική, ακλόνητες αξίες

Σκοτούρα, έγνοια, μπελάς, ηλεκτρικές κενώσεις

Γλυκός ο λήθαργος, ψεύτικες εντυπώσεις

Το πέμπτο βήμα ανύπαρκτο το αφήνω να κυλήσει

αυλάκι κυκλοθυμικό η ανθρώπινη η φύση.

Αφιερώσεις

Αφιερωμένο σε εμένα:

Αφιερωμένο στο αστέρι της ζωής μου:

Τυχερό άστρο δεν έχω, δεν είχα, ούτε θέλω να έχω σχέση με τέτοιες ανόητες προκαταλήψεις. Υπήρξε ένα αστέρι. Έλαμπε δυνατά, με ένα αγνό λευκό φως που με τύφλωσε αρκετές φορές. Το λευκό αυτό φως, με ωθούσε να το πλησιάσω, αγνοώντας τις συνέπειες της υψηλής θερμοκρασίας. Να το πλησιάσω και να το αφήσω να λάμψει πάνω μου.

Αναρωτιέμαι, τα άστρα που εξαπολύουν τις ακτίνες φωτός προς πάσα κατεύθυνση, είναι αυτόφωτα στην επιφάνεια τους? Θα εξαπέλυαν άραγε τις ακτίνες τους, αν γνώριζαν ότι τα ίδια βρίσκονται στο σκοτάδι?

Το αστέρι κάποτε έπαψε να φωτίζει. Η όραση απαιτεί φως. Η αλήθεια όχι, είναι φως.

E = mc2

Αφιερωμένο στην κόψη της ζωής μου:

Είμαι ευτυχισμένος, χαρούμενος, χαμογελώ διάπλατα, ανοίγω τα χέρια μου προς τον ουρανό και δοξάζω το Θεό, κλείνω τα μάτια μου και κραυγάζω, ιαχή ικανοποίησης, το αίμα μου βράζει, οι νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο μου εκκρίνουν ορμόνες ευτυχίας κατά συρροή, νιώθω ότι θα πετάξω, η γη δε με κρατάει είναι μικρή, ο χώρος και ο χρόνος με πιέζουν, δεν ανήκω πλέον στις αισθήσεις μου, η ψυχή μου φτερουγίζει, κατανοώ το συμπάν, νιώθω την ύπαρξη, αγγίζω το Φως.

Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα μ' αυτόν το λόγο, αυτοί μοιάζουν άπειροι όταν αποκτήσουν εμπειρία λέξεων και πράξεων σαν αυτές που εγώ διηγούμαι, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με τη σύσταση του και εκθέτω το πώς έχει.(Ηράκλειτος)

Μη με ρωτήσετε το αυτονόητο. Όλα έχουν νόημα, όπως και όνομα.

Ιδιαίτερα Μαθήματα

Ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων φοιτητών, έχει ενασχοληθεί με την παράδοση ιδιαιτέρων μαθημάτων. Ιδιαίτερα επικερδές επάγγελμα, κατάλληλο για άτομα της φοιτητικής κοινότητας που προσαρμόζουν το ωράριο τους με βάση τα εβδομαδιαία μαθήματα. Για 4 χρόνια, υπήρξα κι εγώ μέρος της ελληνικής παραπαιδείας, στην αρχή με δειλά βήματα έχοντας μόνο 2 μαθητές αλλά στον τελευταίο χρόνο είχα κατορθώσει να έχω 11 μαθητές στις περιοχές των βορείων προαστίων στις οποίες συνδιαλλάσσομαι.

Τα ιδιαίτερα μαθήματα δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτούν υιοθέτηση πολλαπλών προφίλ, ανάλογα με το μαθητή και το γονέα. Από την τετράχρονη εμπειρία διδάχθηκα πως να εναλλάσομαι στα διάφορα προφίλ ανάλογα με την περίσταση.

Το κλασσικό χαμογελαστό παλικάρι, ή η νεαρά λουλουδένια κοπελίτσα, που κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις των γονιών, αφού τους επιβεβαιώνει για την επιλογή τους ότι έβαλαν στο σπίτι τους έναν δάσκαλο που σαν άνθρωπος είναι διαμάντι. Τα χαμόγελα δίνουν και παίρνουν εκατέρωθεν, ενώ οι φιλοφρονήσεις και τα γλυκόλογα περισσεύουν. Αυτή η προσέγγιση πάντα πιάνει στους γονείς, ειδικά αν ο υποψήφιος ιδιαίτερος δάσκαλος είναι άπειρος, αφού η πρώτη εντύπωση μετράει πολύ. Βέβαια υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος, το παιδί - υποψήφιος μαθητής - να δει όλη αυτή την ευγενικούρα ανάποδα Θα την εκμεταλευτέι βγάζοντας έναν κωλοχαρακτήρα στο μάθημα, αφού ξέρει ότι έχει έναν γλυκούλη δάσκαλο που δεν θα του κάνει παρατήρηση. Ακόμη χειρότερα να δείξει παντελή αδιαφορία προς το πρόσωπο του δασκαλού. Και στις δύο περιπτώσεις το παιδί αντιδρά φυσιολογικά, αφού οι ευγένειες και τα ψεύτικα γλυκόλογα είναι κατασκευάσματα των ενηλίκων. Η πρώτη προσέγγιση λοιπόν θέλει μεγάλη προσοχή και εναλλαγές στη συμπεριφορά.

Ο ιδιαίτερος καθηγητής, προκειμένου να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και σιγουριά, πρέπει να δείχνει ότι έχει τεράστιο εύρος γνώσεων. Δεν ήταν λίγες οι φορές, που ενώ ήμουν φοιτητής 20 χρονών, οι γονείς κυρίως, μου εμπιστευόντουσαν προβληματισμούς για θέματα ψυχικής υγείας, επαγγελματικές ανησυχίες, προσωπικά οικογενειακά προβλήματα, ακόμη και εξειδικευμένες ερωτήσεις σε τομείς όπως ιατρική ή μετεωρολογία. Σε αυτές τις ερωτήσεις δεν υπάρχει απάντηση "Δεν γνωρίζω". Με το κατάλληλο ύφος εμπειρίας και βεβαιότητας, ο δάσκαλος πρέπει να δώσει απαντήσεις και κατευθύνσεις. Όχι απλά γνωρίζει, αλλά έχει και 2 - 3 εναλλακτικές για πλήρη σφαιρική ενημέρωση. Θυμάμαι ερώτηση από χωρισμένη μαμά με προέφηβη κόρη, για τις επιδράσεις που θα έχει η απουσία του πατέρα στην κόρη κατά την διάρκεια της εφηβείας. Μία άλλη με ρωτούσε για τις επιπτώσεις των αντηλιακών και τις παθήσεις που μπορεί να προκαλέσει η ηλιοθεραπεία. Συνήθως οι ερωτήσεις είναι τέτοιου χαζού επιπέδου, οπότε οποιαδήποτε απάντηση με μία φαινομενική επιχειρηματολογία και ανάλυση, προσδίδει κύρος και ασφάλεια.

Το μεγαλύτερο προσόν ενός καλού δασκάλου είναι η υπομονή. Θυμάμαι έκανα υπόμονη με αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, με απίστευτη έλλειψη γνώσεων, με παθήσεις όπως δυσλεξία, με γονείς που ενώ έκανα μάθημα τσακωνόντουσαν θορυβωδώς και με έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση αλλά η μεγαλύτερη υπομονή αναμφίβολα υπήρξε στην τελευταία μου χρονιά με μία μαθητριά μου στο Παλαιό Ηράκλειο. Η μαμά της μαθήτριας, είχε την πολύ ευγενική συνήθεια να με κερνάει ένα χυμό. Βασικά, όλοι οι γονείς με κερνούσαν κάτι, οπότε εξασφάλιζα δωρεάν καφέ, χυμούς, κουλουράκια και κατα περίσταση σπιτικά γλυκά. Ωραία πράματα. Η συγκεκριμένη μαμά, είχε την ανεπίτρεπτη συνήθεια που κάνει όλο το ανθρώπινο γένος που έχει μείνει στην εποχή των σπηλαίων, στον φυσικό χυμό που προερχόταν απο πορτοκάλια που έστυβε επιτόπου, να μην περνάει το μείγμα από σουρωτήρι με αποτέλεσμα ο χυμός να περιέχει τα αηδιαστικά κομματάκια τα οποία μου προκαλούν ρίγη και τάσεις για λιποθυμία. Διψούσα οπότε λαίμαργα δοκίμασα το χυμό και άθελα μου κατάπια τα βλαβερά κομματάκια, μία έκφραση ανείπωτης αηδίας ήρθε στο προσωπό μου. Οι ψεύτικοι κανόνες ευγένειας με πίεζαν να το καταπολεμήσω αλλά ήταν πιο δυνατό από εμένα. Βίωσα την έννοια της υπομονής σε όλο της το μεγαλείο. Σαν δεύτερος Ιωβ, άφησα το ποτήρι με αργές κινήσεις και αναρωτιόμουν αν έπρεπε να εξηγήσω και να διαφωτίσω ότι η στυμμένη πορτοκαλάδα πρέπει να σουρωθεί πριν σερβιριστεί. Προτίμησα τη σιωπή.

Η αντιμετώπιση του μαθητή είναι περίεργη. Το γεγονός ότι βρισκόμουν στο χώρο του, στο δωματιό του ήταν πάντα ενάντια στην καλή διεξαγωγή του μαθήματος. Ο μαθητής παίζει εντός έδρας, και είναι εύκολο να ξεφύγει από τη ροή του μαθήματος. Σύντομα διαπίστωσα ότι οι κινήσεις με τα χέρια είναι πολύ σημαντικές. Ο διδακτικός λόγος πρέπει να συνοδεύετε με κινήσεις χεριών, συσπάσεις προσώπου, αλλαγές βλέμματος, εναλλαγές στον τόνο και τη χροιά της φωνής, πρέπει να υπάρχει κίνηση. Το μάθημα είναι ζωντανός οργανισμός, ο οποίος έχει σύντομη ζωή αλλά η αλματώδης εξέλιξη του πασχίζει να περάσει στην αιωνιότητα μέσα από τη θυμική εμπερία του μαθητή. Καθαρά υπεύθυνος για αυτό είναι ο δάσκαλος και μονο αυτός. Υπάρχει όμως ένα πολύ οξύμωρο θέμα στο επάγγελμα του ιδιαίτερου καθηγητή. Σκοπός του είναι να βοηθήσει το μαθητή να ανταπεξέλθει στη βασική πηγή γνώσης που είναι το σχολείο. Δηλαδή ο λόγος υπαρξής του βασίζετε στο γεγονός ότι υπάρχουν παιδιά που είναι στουρνάρια και δεν μπορούν να καταλάβουν τη δευτεροβάθμια εξίσωση. Ένας καλός καθηγητής, καθιστά το μαθητή άξιο, οπότε αν έχει κάνει καλά τη δουλειά του, ο μαθητής παύει να είναι άχρηστος και τεμπέλης, και ο ίδιος δεν έχει πλέον αντικείμενο εργασίας. Εν κατακλείδι, το επάγγελμα του ιδιαίτερου καθηγητή είναι αυτοκαταστροφικό, αλλά ωραία εμπειρία.

Αναμνήσεις Part II

Πάνω από 2 δεκατίες με βασανίζει μία υπόσχεση που έδωσα, ότι δεν θα αποκαλύψω κάποιο τρομερό μυστικό, αλλά σύμφωνα με το άρθρο 19, η εικοσαετία έχει παρέλθει και επιτέλους μπορώ να απαλλαγώ από αυτό το εσωτερικό βάρος.

Είμασταν παιδιά, 10 – 12 χρονών, παρέα τεσσάρων ατόμων, που τα καλοκαίρια ανέμελα απολαμβάναμε τις ανεκτίμητες χαρές της παιδικής ηλικίας. Στην παιδική φύση είναι πολύ έντονο το συναίσθημα της περιέργειας και η αναζήτηση του αγνώστου. Δεν άργησε να γίνει η αγαπημένη μας καθημερινή απασχόληση, η εξερεύνηση γειτονικών σπιτιών. Επειδή το Ν. Ηράκλειο είναι σοβαρός δήμος, δεν έχει εγκαταλελημενα κτίσματα, οπότε από την αρχή αποφασίσαμε να ανακαλύψουμε τα κρυμμένα μυστικά που κρύβουν οι μονοκατοικίες και πολυκατοικίες της γειτονιάς.

Το σχέδιο ήταν πάντα το ίδιο, ένας αποτελούσε τον ανιχνευτή, ο οποίος προπορευόταν και αναζητούσε εναλλακτική είσοδο για τον κήπο/αυλή του σπιτιού, πέρα από την κανονική. Η είσοδος έπρεπε να γίνει από αθέατο σημείο το οποίο συνήθως απαιτούσε σκαρφάλωμα σε τοίχους ή κάγκελα. Σπάνιες ήταν οι περιπτώσεις που το σύρσιμο ανάμεσα σε θάμνους ή άλλα φυτά απόδεικνυόταν εξίσου ωφέλιμο. Οι επόμενοι 2 που ακολουθούσαν, ελέγχαν περιμετρικά το χώρο, ενώ ο τελευταίος κάλυπτε τα νώτα των υπολοίπων. Η πρώτη φάση ολοκληρωνόταν, όταν και οι τέσσερις βρισκόμασταν σε ασφαλές σημείο μέσα στον κήπο/αυλή της κατοικίας. Έντονη συγκίνηση, σε συνδιασμό με αισθήματα φόβου και αγωνίας μας κατέκλυζαν, ανεβάζοντας την ανδρεναλίνη στα ύψη.

Αρχικά οι εφορμήσεις μας ήταν σε πειραματικό στάδιο, οπότε αρκούμασταν στην πρώτη φάση. Δεν είχε συμβεί κανένα πρόβλημα το οποίο μας γέμιζε ικανοποίηση και αυτοπεποίθηση. Σύντομα νιώσαμε την ανάγκη πως έπρεπε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο, το οποίο ήταν η είσοδος στο εσωτερικό της κατοικίας. Το εγχείρημα αυτό, απαιτούσε πολύ καλή σχεδίαση, αφού οι εφορμήσεις γινόντουσαν πρωινές / μεσημεριανές ώρες και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να βρίσκετε κόσμος μέσα στην κατοικία. Σαν πρώτο στόχο, επιλέξαμε ένα μικρό διώροφο κτίσμα, το οποίο συνόρευε με την πίσω μεριά της πολυκατοικίας στην οποία έμενα (και μένω – περιστασιακά). Κτίσμα νεόκτιστο, με μικρό κήπο / γκαράζ. Η εφόρμηση θα ξεκινούσε από τον συνοριακό τοίχο, ο οποίος απαιτούσε να τον προσπελάσουμε από ψηλά, κάνοντας ένα άλμα κατάβασης κοντά στα 3 μέτρα. Ο κίνδυνος να σπάσουμε κάποιο χέρι ή κάποιο πόδι υπήρχε, αλλά τα οστά των παιδιών είναι εύπλαστα αρκετά και δεν σπάνε εύκολα. Το πρώτο στάδιο επιτεύχθηκε επιτυχώς, είμασταν και οι τέσσερις στο πίσω μέρος του σπιτιού. Οι μπαλκονόπορτες της πίσω μεριάς, έδειχναν αμπαρωμένες, οπότε δεν υπήρχε κίνδυνος να μας δει κάποιος μέσα από το σπίτι. Είχαμε αποφασίσει ποιος θα έκανε την απόπειρα να προσεγγίσει το εσωτερικό, ενώ οι άλλοι τρεις θα ελέγχαμε την περίμετρο. Θυμάμαι ότι ανέλαβα να καλύψω την αριστερή μεριά, έχοντας οπτική πρόσβαση στην είσοδο της αυλόπορτας. Ο φίλος μου, που ανέλαβε το δύσκολο έργο, είχε ήδη περάσει την πόρτα της μικρής πυλωτής η οποία ήταν ξεκλείδωτη και άνοιξε εύκολα με ένα απλό σπρώξιμο. Είχε μπει μέσα. Δεν πέρασαν ούτε 2 λεπτά και με τρόμο αντίκρυσα την αυλόπορτα να ανοίγει και να μπαίνει στην εσωτερική περίμετρο μία 30άρα γυναίκα κρατώντας σακούλες από το τοπικό σουπερ μάρκετ ‘Αθηνά’ (το μετέπειτα Βερόπουλος). Ήταν πολύ αργά και δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιήσω τον φίλο μου. Φρόντισα να καλυφθώ πίσω το πλαινό μέρος του τοίχου ώστε να μη με αντιληφθεί. Δεν άργησε η ώρα όπου δυνατές φωνές ξεχύθηκαν μέσα από το σπίτι. Οργισμένες φωνές, οι οποίες ακολούθησαν κλάματα και λυγμοί του φίλου μου. Δυστηχώς η γυναίκα εντόπισε τον εισβολέα κατά την είσοδο της, όμως ακομη χειρότερα ο άντρας της βρισκόταν μέσα στο σπίτι του οποίου η παρουσία επιδείνωσε δραματικά την κατάσταση. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι οι τρεις εναπομείναντες εγκαταλείψαμε το γρηγορότερο τις θέσεις μας, περάσαμε στο απέναντι πεζοδρόμειο και αναμέναμε τις εξελίξεις. Ο φίλος μας βγήκε τρέχοντας από το σπίτι, βουρκωμένος, ενώ οι βρισιές και οι απειλές από τον άντρα του σπιτιού ήταν διαρκείς και έκδηλες.

Οι τέσσερις έγιναν τρεις. Οι εναπομείναντες αποφασίσαμε να συζητήσουμε για το ποια θα είναι η επόμενη κίνηση. Η ιδέα έπεσε, την επόμενη ημέρα θα εξερευνούσαμε τις υπόγειες αποθήκες της πολυκατοικίας που έμενα. Η πολυκατοικία στην οποία μεγάλωσα, είχε και έχει το μεγαλύτερο κήπο στο Δήμο του Ν. Ηρακλείου και από τους μεγαλύτερους στο Λεκανοπέδιο. Μία τεράστεια έκταση γκαζόν διακοσμημένη με δέντρα και συντριβάνια. Στην πίσω μεριά, αθέατη από το δρόμο, βρίσκονται τα υπόγεια σκαλιά που οδηγούν στις αποθήκες. Η πόρτα ήταν πάντα ξεκλείδωτη. Σε εκείνη την εξόρμηση, περιέργως είμασταν μόνο δύο, ο μεγαλύτερος της παρέας κι εγώ. Κατεβήκαμε τα σκαλιά και μπηκαμε στον εσωτερικό, λαβύρινθο όπως τον ονομάζαμε, όπου υπήρχε πρόσβαση στις αποθήκες του κάθε διαμερίσματος. Επικρατούσε υγρασία και έντονη δυσοσμία. Στόχος μας, ήταν η αποθήκη που βρισκόταν στο τέρμα της διαδρομής του κεντρικού διαδρόμου. Η αποθήκη αυτή καλυπτόταν από ένα πέπλο μυστηρίου, αφού δεν άνηκε σε κάποιον και ουδείς ποτέ είχε τολμήσει να την εξιχνιάσει. Στην πορεία μας προς το βάθος του διαδρόμου, ακούσαμε λυγμούς και αναφιλητά. Στην πρώτη διακλάδωση ήταν ο τρίτος φίλος της παρέας, ο οποίος καθόταν στο δάπεδο, με το κεφάλι ανάμεσα στα γονατά του, να σπαράζει από αγωνία. Είχε κάνει το λάθος, να προσεγγίσει την άγνωστη αποθήκη μόνος του. Ο μεγαλύτερος της παρέας, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να αποκαλύψει το μυστήριο. Με γοργά βήματα βρέθηκε απέναντι από την πόρτα της αποθήκης, την άνοιξε, και μπήκε στο εσωτερικό. Το σκούξιμο των μεντεσέδων αντιλαλούσε παντού. Τρόμος είχε καταλάβει ολόκληρο το σώμα μου, δεν μπορούσα να κουνηθώ. Βγαίνοντας από την αποθήκη με πλησίασε ο μεγαλύτερος φίλος, με βλέμμα απλανές με συμβούλεψε να μην πλησιάσω. Έπρεπε να δώσω υπόσχεση.

Οι δύο μου φίλοι, μου αποκάλυψαν τι είδαν σε εκείνη την αποθήκη και με έβαλαν να υποσχεθώ ότι δεν θα το αποκαλύψω πουθενά. Αναρωτιέμε αν πρέπει να καταγράψω την ανατριχιαστική αλήθεια, την οποία ποτέ δεν επιβεβαίωσα. Νομίζω ναι, ήρθε η ώρα... Στην αποθήκη, κείτοταν το σώμα ενός παιδιού... Του τέταρτου φίλου μας…

Παιδική Ηλικία Part IΙI

Γυμνάσιο, απαίσια λέξη. Παραπέμπει σε γυμνό και άλλες τέτοιες ανηθικότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα έκτροπα γίνονται στα Γυμνάσια. Για Δημοτικά και Λύκεια ποτέ δεν ακούστηκε κάτι. Σε συνδιασμό με τον ψευτοπουριτανισμό που επικρατεί στη χώρα, λογικό είναι 9 στους 10 Έλληνες να έχουν διαταραγμένα γυμνασιακά χρόνια, και ας μην το παραδέχετε κανένας.

Φοίτησα στο ξακουστό 4ο Γυμνάσιο Ν. Ηρακλείου, πρότυπο σχολείο σε πολλά θέματα με διακρίσεις σε αθλητικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό επίπεδο. Τα γυμνασιακά μου χρόνια, ήταν καθαρά 90s τα οποία χαρακτήριζοταν από την λυσσασμένη επιμονή των γονέων για άριστους μαθητές και μετέπειτα επαγγελματίες (… που να ήξεραν), την έξαρση της οργανωμένης εφηβικής αλητείας (συμμορίες, αλυσίδες, πέτσινα και άλλες αμερικανιές), το Beverly Hills και μία κουλτούρα μετάβασης από την σχολική ελληνοβλαχιά στην ντεμέκ ευρωπαική εκπαίδευση. Με εξαίρεση την αηδία σειρά Beverly Hills, που έβλεπαν οι no life έφηβοι της εποχής, όλα τα παραπάνω μου άρεσαν.

Στα Γυμνασιακά χρόνια, αντιλαμβάνεσε ότι αποχτάς πραγματικές ευθύνες. Μεγαλώνει το σώμα σου, ο εγκέφαλος λειτουργεί πιο έντονα, πρωτόγνορα συναισθήματα κάνουν την εμφανισή τους, και υπάρχει διαφορετική συμπεριφορά από γονείς και γενικότερα από τους μεγαλύτερους. Μία πολύ σημαντική διαπίστωση στη 1η Γυμνασίου, ήταν ότι ένιωσα πραγματικά ανεξάρτητα. Συνειδητοποίησα ότι οι γονείς μου δεν έχουν κάνει τίποτε σημαντικό στη ζωή τους, πέρα από το να με γεννήσουν, οπότε αφού έκαναν το χρέος τους με ανέθρεψαν και έφτασα στο Γυμνασίο, ήρθε η ώρα να πάρω τη σκυτάλη και να βγω στο προσκήνιο. Στην ουσία τους έιπα (με τον τρόπο μου πάντα), “Watch and learn”. Θεωρώ ότι κάθε ενήλικος που γεννά ένα άξιο τέκνο, με το που φθάνει στην εφηβεία – Γυμνασίο – ο ίδιος αποσύρετε και απλά γίνετε θιασώτης της ζωής του παιδιού.

Δεν άργησα να εμπεδώσω το παραπάνω, η ευκαιρία μου δόθηκε στο πρώτο κάλεσμα καθηγητών – γονέων για τις επιδόσεις των μαθητών στους πρώτους μήνες. Δεν υπήρχε περίπτωση να ανεχτώ αξιολόγηση από κάθε τυχάρπαστο καθηγητή, απόφοιτο ενός τυχάρπαστου ελληνικού εκπαιδευτικού ιδρύματος, παρουσία του τυχάρπαστου γονιού μου. Σε σοβαρές χώρες, οι μαθητές αξιολογούν τον καθηγητή, με διάφορους μηχανισμούς ώστε να διατηρούν ένα σοβαρό επίπεδο εκπαίδευσης. Δεν κατανόησα γιατί ο δάσκαλος έπρεπε να παίρνει το ρόλο του ρουφιάνου καταδότη στον γονέα, ο οποίος μετά αναλάμβανε τον ρόλο του τιμωρού. Ευτυχώς δεν είχα τέτοια θέματα, αφού φρόντισα να επιβληθώ σε γονείς και καθηγητές με τον τρόπο μου.

Στο Γυμνάσιο διδαχθήκαμε όμορφα πράγματα, είχε ωραία μαθήματα τα οποία πραγματικά αξίζαν τον χρόνο που καταναλώναμε στην πρωινή παράδοση και στη σπιτική μελέτη. Μου άρεσε η γνώση και η απορρόφηση αυτής με ικανοποιούσε. Τα μαθηματικά με την ενσωματωμένη γεωμετρία, η πρώτη επαφή με τη φυσική και τη χημεία, τα νεοελληνικά κείμενα με τα αριστερά επαναστατικά ποιήματα, η πιο περίπλοκη ιστορία που έπαυε πλέον να μοιάζει με παραμύθι, η ανθρωπολογία (personal favorite), και η παραφωνία της έκθεσης. Η έκθεση δεν είναι μάθημα, είναι φαρσοκωμοδία. Είναι κατάλοιπο της χουντικής οπισθοδρομικής Ελλάδας του 60. Μία απόπειρα έκθεση προκαλεί ψυχικά τραύματα και επιπλοκές που θα ακολουθούν το παιδί σε ολόκληρη τη ζωή του. Και όλα αυτά, γιατί οι πανέξυπνοι φιλόλογοι της χώρας μας δεν έχουν ακόμη συλλάβει το αυτονόητο. Δεν υπάρχει γραπτός λόγος. Ο λόγος είναι πάντα προφορικός. Απλά, υπάρχουν οι στιγμές που ο προφορικός λόγος αποτυπώνεται στο χαρτί. Έγραψα ελάχιστες εκθέσεις, οι οποίες πάντα ήταν συνοπτικότατες, και αυτές με το ζόρι. Η έκθεση ήταν το μάθημα που μου δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα, στο μεγάλο στόχο που είχα και στις 3 τάξεις του Γυμνασίου. Το Απουσιολόγιο.

Το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας πρέπει να λάβει παγκόσμια αναγνώριση για την πανέξυπνη πατέντα, να ανταμοίβει τον καλύτερο βαθμολογικά μαθητή, με την εξουσία να ελέγχει και συντονίζει τις απουσίες των συμμαθητών του. Ήμουν απουσιολόγος στην 2η και 3η τάξη του Γυμνασίου και παραδέχομαι ότι χρησιμοποίησα και αθέμιτα μέσα για να το πετύχω αυτό. Ήξερα ποιες είναι οι τρεις αντίπαλοι μου – διεκδηκήτριες. Φίλοι μου να στοχεύουν με laser (η μεγάλη ανακάλυψη της εποχής) κατά τη διάρκεια του μαθήματος (ώστε να αποσπάται η προσοχή τους). Το σύστημα αυτό δεν ήταν πολύ αποδοτικό σε αντίθεση με την φοβερή μου ιδέα που ακολουθεί. Λάμβαναν ερωτικά ραβασάκια από αγνώστους (εγώ τα έγραφα όλα) ώστε να αρχίσουν να ασχολούνται με ρομαντισμούς και όχι τα μαθήματα. Μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο δούλεψε αρκετά, αφού τα κορίτσια στα γυμνασιακά χρόνια, είναι πολύ επιρεπή σε έρωτες και αηδίες, αντί να προσηλώνονται πως θα βγουν πρώτες να γίνουν απουσιολόγες και να βασανίζουν τους συμμαθητές τους. Η ψυχολογική βία επίσης βοήθησε αρκετά για να πετύχω το σκοπό μου. Σε πιθανό στραβοπάτημα κάποιας αντιπάλου μου (π.χ. σε κάποιο διαγώνισμα), φρόντιζα να το διαλαλήσω και να δημιουργήσω πανικό χλευασμού. Έπρεπε να περάσω το μήνυμα, ‘απουσιολόγος δεν γίνετε ο καλύτερος, αλλά ο πιο ικανός’.

Τελικά τα κατάφερα και για 2 χρόνια, κρατούσα το προσωπικό μου Holy Grail κάθε πρωί. Έκανα ότι ήθελα, δεν έκρυβα ποτέ απουσίες γιατί έπρεπε να διατηρήσω τη φήμη μου, έβαζα απουσίες σε παρούσες μαθήτριες που μου έσπαγαν τα νεύρα με το ηλίθιο στυλ τους, και βέβαια έκρυβα προσωπικές απουσίες, όταν έκανα σκασιαρχείο σε περίπτωση εθνικών εορτών και άλλων τέτοιων ανούσιων εκδηλώσεων. Με λίγα λόγια, εντρύφησα στο Ελληνικό φαινόμενο που ονομάζεται ‘Κατάχρηση Εξουσίας’. Ανώδυνα τουλάχιστον αφού ποτέ συμμαθητής μου δεν έμεινε στην ίδια τάξη από απουσίες, και πέρα από προσωπικούς τσακωμούς με κάτι καθηγητές και κάποιες συμμαθήτριες σούργελα (η μία μάλιστα έγινε αργότερα Miss Young), πέρασα 2 υπέροχα χρόνια από το πόστο αυτό.

Στο Γυμνάσιο είχα και τις πρώτες μου επαφές με το βρωμόξυλο. Υπήρχαν οι wannabe αλήτες, με αξεσουάρ αλυσίδες και πέτσινα, με τσιγάρο στο στόμα (όταν τους περίσσευαν από την τυρόπιτα) και μόνιμο μίσος για τους άριστους μαθητές (τα ‘φυτά’), τους καθως πρέπει μαθητές (συνήθως πλουσιόπαιδα φλώροι, ούτε εγώ τους γούσταρα), και τους σκράπες (τα περιθωρειοποιημένα ακοινώνητα παιδιά που συνήθως ήταν και σκράπες). Λόγω υψηλού αισθήματος δικαιοσύνης που πλυμμήριζε, κατά την ψυχολογία, το εσωτερικό μου υπερεγώ, επιδίωκα σε κάθε ευκαιρεία κλωτσομπουνίδια με τους αλήτες. Δεν θυμάμαι αν είχα φάει ή είχα ρίξει πιο πολύ ξύλο. Εκείνο που θυμάμαι ότι η πρώτη επαφή με γροθιά στο πρόσωπο είναι μεγάλη υπόθεση. Αντιλήφθηκα το αγνό μίσος που νιώθει ο άλλος, πράγμα που μπορεί αργότερα να αποτελέσει τροφή για προβληματισμό. Πέρα από την έξαψη που προσφέρει ένας καλός τσαμπουκάς – σκοτωμός, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι κλωτσιές από εκείνες τις άθλιες αρβύλες του Dr. Martin, πονούσαν αρκετά.

Στο Γυμνάσιο, αν και εκδηλώθηκαν οι πρώτες σοβαρές διαθέσεις έλξεως από το αντίθετο φύλλο, έμεινα πιστός σε αυτό που όριζε η συνειδησή μου, ότι μία τέτοια δημόσια παραδοχή, θα αποτελούσε ψεγάδι στην εικόνα που είχα για τον εαυτό μου. Δεν θα υποτασσόμουν στα πρωτόγονα, αδιευκρύνιστα και δίχως σκοπό και νόημα συναισθήματα, επειδή μου το υποδείκνυε το σώμα μου. Το πνεύμα μου κυριαρχούσε, διατηρώντας τις αξίες μου σε σωστή προτεραιότητα.

Don't Follow (Acoustic) - Demo Version

Demo version του κομματιού Don't Follow, το οποίο ηχογραφήθηκε σε live εκτέλεση στο studio - δωμάτιο μου.

Κιθάρα από εμένα.

Καθαρό κιθαριστικό κομμάτι, για 2 φωνές, με το μελαγχολικό συναίσθημα να κυριαρχεί. Φανερές επιρροές από alternative ακούσματα και soul καταβολές.

(Τα φωνητικά εντάσσονται στην κανονική version).

Στίχοι:

How many tears I cried

how many times I tried

How many turns I lost

just go and check your post

I want to save your life

stop hurting my pride

Don't follow

Don't follow

One day, we together

up to the sky forever

Don't follow

Don't follow

Listen, my life is waiting

Go, my life is fading

You are my little story

These kind of words make me sorry

My heart wants to scream

don't be afraid of the dream

Don't follow follow

Don't follow follow